365 días para Manuel María

  Nós, de verdade, unicamente temos a palabra. Só a palabra verdadeira pode traducir a pechada e insondable soidade do noso ser. Só a pa...

Lembro con gran garimo ós meus avós Antonia, Manuel e máis Consuelo que me tapaba sempre cun mantelo e me arrolaba con versos e canciós. Ma...

Quero, pra alumarme, a tua sorrisa: esa luz maina e tépeda que me agarima como veludo o corazón. Xa ves, amiga miña: eu estou só e na noite ...

Digo, na madurez do meu Outono: ¡nós somentes podemos ser galegos! Estaríamos tolos, xordos, cegos se, como cás, seguimos algún dono. Temos ...

Nubes que van e que vén. Nubes que veñen e van. O voso secreto afán: ¿que fondo misterio ten? Nubes altas, fachendosas ou nubes a ras do cha...

O cedro da horta da Casa de Hortas (Outeiro de Rei) Meu lanzal cedro senlleiro  que naciche en Pontedeume: ¿gardas lembranza ...

 Era fermosa... Si, era moi fermosa a Noiteboa cando o pai vivía e, despois de rezar un longo rosario, ceaba en paz toda a familia. Era ferm...