domingo, 10 de abril de 2022

Xuntoiro celeste

Nubes que van e que vén.
Nubes que veñen e van.
O voso secreto afán:
¿que fondo misterio ten?

Nubes altas, fachendosas
ou nubes a ras do chao
que podo apañar coa mao
como flores das camposas.

Nubes grandes e pequenas,
nubes belidas e feas
¡en xuntoiros e asembleas
contando gozos e penas!

Nas nubes quero habitar.
Nas nubes quero vivir:
¡non teño medo a ir e vir
e non me asusta aterrar!

      Compendio de orballos e incertezas (1991)

sábado, 19 de marzo de 2022

Madeira de irmán

O cedro da horta da Casa de Hortas

(Outeiro de Rei)


Meu lanzal cedro senlleiro 
que naciche en Pontedeume:
¿gardas lembranza en Outeiro
das doces augas do Eume...?

Cando meu avó e padriño
te prantou na horta de Hortas
¡eras un cedro noviño
de ponlas febles e cortas!

Cedro xentil, labarada
de delicada elegancia:
¡ti fuche o meu compañeiro
nos días da miña infancia!

¡Non hai arbre tan fermosa
nin ponlas tan cantareiras,
nin pousada máis xeitosa
prás anduriñas lixeiras...!

As estrelas fan o niño

no teu cimo, meu irmao.
¡E se te estiras un pouco
tocas o ceo coa man...!

Como eres tan xigantón
falaron de derrubarte.
¡Eu sempre dixen que non
e loitarei por salvarte!

Se a sorte, cega e arteira,
chega a rematar contigo:
¡eu pídolle á túa madeira
que baixe á terra comigo!

Terra Chá (1954)


luns, 31 de xaneiro de 2022

Lembranzas

 Era fermosa... Si, era moi fermosa
a Noiteboa cando o pai vivía
e, despois de rezar un longo rosario,
ceaba en paz toda a familia.
Era fermosa a ilusión con que os nenos
agardábamos a vinda dos Reis Magos.
Era fermosa a primavera e os niños
de ouriol eran fermosos. O campo
da Santa Isabel, dende abril ao outono,
era fermoso. E o día da festa era
a data máis feliz de todo o ano.
Era fermosa a Carballeira, o son
das campanas nas mañás, o río
e o centeo, en maio, a flolear.
Todo o pobo era fermosísimo.
Era boa e fermosa aquela vida.
Pero ti, ai doce amiga miña,
¡non estabas aínda perto de min!

Remol (1970)

xoves, 16 de decembro de 2021

Ó escultor chairego Víctor Corral

 A túa escultura, pura como a rosa,
con recendo a terra e primaveira:
é un asombro total, unha fogueira,
unha paixón acesa e fervorosa.

A súa nidia verdade temblorosa
ten unha forza fatal e verdadeira,
pois agroma de pedra ou de madeira
como clara fontela misteriosa.
 
Ti fas, Víctor Corral, case da nada,
un mundo necesario de esperanza,
aberto á marabilla inagardada...
 
E sementas en nós, ben sementada,
unha fírgoa de luz e unha inquedanza
de beleza perfecta, alta e sagrada.

Terra Chá (1954) 

sábado, 7 de marzo de 2020

Verbas

Hoxe Tino Baz presentou o seu disco 'Si cantan es ti que cantas...' na Casa Museo Manuel María; como evidencia o título, pon música a poemas de Rosalía de Castro. Foi un concerto moi especial. Porén, a súa presenza neste espazo recordoulle o poema 'Verbas a miña nai', de Mar maior, o primeiro texto que musicou do autor chairego. Como ese poema xa está recollido noutra das entradas deste blog, incorporamos xusto o que o antecede nese libro:


                                              ... e palabras lixeiras
                                         que as leva o vento.
                                                  Luís Pimentel

Verbas


Dicídeme verbas. As verbas son o acento
máis humano de toda a entraña
cando o medo nos cingue
e o mar naceu nun arrepío.
Entón o piñeiro é máis lanzal.
E a abidueira saña co amor e co vento.
Dicídeme verbas con transparencia de auga.
Verbas novas como: amigo, saudade, vento,
campana, silencio, e avelaira...
Dicídeme a verba amor lenta e suave
como se desfollárades a alma das verbas.
Non me digades que tal,
que as verbas non valen:
o seu corpo de ar, soño e orballo
é quebradizo como un Maio cheo de luz.
Deixádeme a min só
coa tristeza do solpor e das verbas.
Eu serei distinto,
porque andarei a falar coas miñas verbas.

Mar maior (1963)


domingo, 2 de febreiro de 2020

Mensaxe aos emigrantes galegos


                                    Para Anisia e Xosé Neira Vilas, na Habana

Teño necesidade de escribirvos. Quero
que escoitedes os meus versos humildes
nacidos do amor e a carraxe, homes
e mulleres galegas, que estades lonxe
da patria, arredados do país natal;
que levades na alma, como un facho,
un cachón de luz co que alumades
a vosa dignidade, e unha brétema
escura feita de saudade e morriña.
Vós dixestes que non á pobreza,
á inxustiza. Co corazón esnaquizado
colléstedes o carniño de América
-o mar azul como a esperanza,
arrepiante o mesmo que a carraxepara
deixar o voso esforzo maduro
de vellos europeos, nesas terras
inmensas e inquedas, que arelan
forxar o seu destino humanamente.
Vós tripades os vieiros de Europa
-desandando o Camiño de Santiagoe
o voso sacrificio calado, o voso
labourar, fixo florecer economías,
soportes do espírito e da cultura.
Vós dixestes non aínda sen dicilo.
Estades a loitar como valentes; o voso
corpo está canso e magoado; tedes
unha saudade acesa, moura, queimando,
rillando, torturando a vosa alma.
Tedes unha patria, aló nun curruncho
da Iberia, rodeada de mares; habitada
de vello por lobos, cucos e raposos;
batida polas neves, choivas e xeadas,
ateigada de tebra. Os amos néganlle
a súa dignidade, o pan e máis o sal,
incluso o dereito de falarlle a Deus,
de queixarse a Deus na propia fala.

Remol (1970)

sábado, 1 de febreiro de 2020

Laio dun emigrante


                                                                Para Santos Blanco en Bos Aires

O meu corazón non está aquí: está nunha terra
tan lonxana que case se me esquece. Lembro
acotío o meu país, a terra do meu espírito,
a patria do meu desacougo o do meu amor,
a nación da miña coita,
o berce de canto foi para min soño e arela.
Teño necesidade de lembrar para non morrer.
Aquí todo me é alleo: palabras,
xestos que non son para min,
paisaxes que non foron feítas para os meus olios,
camiños polos que non me atrevo a camiñar.
Na miña patria todo era ledo:
eran ledos os homes,
a confianza con que o veciño pausaba a súa mao
sabor dos teus ombreiros,
o murmurio dos regatos,
o traballo de cada día;
a esperanza forte que, como un carballo, estaba
enraizada no escuro torrón do noso peito;
incluso eran ledas as canciós
en escura tristura sempre acesas.
Aínda que había causas que non eran, por certo,
nada ledas: a soldada insuficiente;
a loita escura, xorda, contra a inseguridade,
contra a pobreza.
Vale máis cavilar para non sufrir,
e non pudrir o sangue.
Hai que tirar como se poida;
vivir -sempre vivir- é o que de verdade importa.
Ao fin de contas un non é de aquí nin de alí:
un é un emigrante,
unha fantasma;
unha cousa que, como unha mercancía,
anda a a rolar por aí adiante.

Remol (1970)