Reclamación laboral

A profesión de poeta é minoritaria, e sempre estivo de baixa. Un poeta non cobra. Un poeta fai de balde o seu traballo, e de porparte, aínda pon el o material e as ferramentas. Os nunca ben louvados e aplaudidos xogos florais son insuficientes e a competencia ponos moito máis difíciles; e, si esto non chegara, hai especialistas na producción en serie e en cadea de toda caste de versos, co que a crise plantexada xa chega ao paroxismo. Pero un, erre que erre, a pesar dos pesares, tenlle lei ao oficio e pide que a profesión de poeta, dende vello acreditada, chegue -pois vaille sendo hora- a estar regulamentada.

Haberá que ir pensando en publicar un arancel con dietas e taxas, prohibindo o plaxio descarado, a competencia desleal, o intrusismo; compre vixiar con rigor a calidade das liras, sonetos e cantigas que saen ao mercado. Se algún día se logra o xusto regulamento eiquí o interesado consideren que este seu servidor -solicitante leva xa moitos anos exercendo honradamente a pouca productiva profesión de poeta co meirande entusiasmo; sendo, polo tanto, de evidente xustiza, recoñecerlle, ademais de adicación de cheo, cinco lustros ben longos de antigüidade. Proba documental (1968)

Sen consentimento

[...] Hai que dicir sempre que non, non

e non a tanto tópico que afoga,

que nos impide respirar.

Un sinte noxo e cavila tristeiro

que só con sentimentos e saudades

-por moi metafísicas que sexan-

non es pode chegar a ningún lado.

Un sinte noxo e dor. E quérese ir.

Pero... ¿para onde camiñar

se están todos os camiños atrancados

e pechadas todas as saídas?

Proba documental (1968)

Canción sinxela?

Canción sinxela para rematar

Saleta e servidor

seguimos en Monforte

como sempre:

coa nosa humilde

casa e o corazón

aberto para Galiza

e os amigos.

Seguimos intentando

comprender

e perdoar

aos inimigos.

Arricamos,

se é posíbel,

a herba do odio

cando a vemos.

Todo haique dicilo:

por hoxe somos

moi felices.

Pero hai millós

de irmaos

ciscados polo mundo

- non importa

a raza, a crenza

ou a color-

que son

moi infelices,

que son desgraciadísimos,

que sofren o indecíbel.

Nós estamos con eles.

Por eles loitamos

na medida das nosas

poucas forzas.

Por eles,

por Galiza

ten verdadeiro

sentido

a nosa vida.

Proba documental (1968)

Solicitude sen reintegro

¿Por qué me encadeades?

Decídemo, homes.

Eu non vos fixen nada.

¿Por qué m esixides

partida de nacemento,

certificado de estudos,

diñeiro,

pasaportes,

moreas de papeis

que din sinxelamente

que existo

e que traballo?

Señores excelentísimos,

digovos nunha man a alma

e noutra a honorabilidade:

- "Eu nada sei.

Vallo pouquiño.

¡Deixádeme ser ceibe!

¡Deixádeme!

¡Pídovos perdón

e pídovos tamén

a liberdade...!"

Proba documental (1968)

Borrador para un poema épico

Borrador para un poema épico

¡Ouh, os heroes! Sempre os heroes

atestando libros e librotes

con feitos singulares, grandeiros,

enormes, exemplares, incríbeis!

(Libros que custan unha fortuna

e que mercan grosísismos burgueses:

dentes de ouro en abundancia,

aneles de platino e máis querida;

chalés, casas de campo;

e os volumes cheos de po

en luxosos estantes de caoba).

Dóeme a alma ao enterarme dos feitos

que os heroes realizaron;

choro ao ler con atención,

as súas fazañas gloriosísimas.

Os heroes -tantos heroes-

sombras no po,

inútil loita;

figuras de cera, decoradas

con folla de lata e purpurina.

Proba documental (1968)

Auga e ceo

O verán achégase á súa fin: como non lembrarse do mar, ao que Manuel María lle adicou este poemiña tan sentido

O mar

Ti nunca viches o mar

cos seus berros bruadores,

coas súas escumas de prata,

cos barcos e os pescadores.

-¿Ti nunca viches o mar

a tecer i a destecer

ondas azuis que van

á praia mansa a morrer?

-¿E ti non sabes que o mar

é unha inmensa planura,

auga e ceo, ceo e auga,

maxestade e fermosura?

-¿Ti nunca viches o mar?

¿E sabes que non repousa?

-¡Si nunca viches o mar

non viches ningunha cousa!

Os soños na gaiola (1968)

Sempre pequenas grandes cousas

As pequenas cousas do día a día son o motivo principal desta declaración de principios, que Manuel María publicou no mesmo ano que o poema anterior.

Meditación transcendente

A vida é loitar,

sorrir

e desgustarse.

A vida verdadeira

é o posto humilde

que tenho no fogar,

o pan e o viño

que me costa

tanto esforzo,

tantos desgustos,

e as veces

tantas bágoas.

O cine e o café

tamén son vida.

As estrelas non sei

se serán vida:

están no ceo,

frías e lonxanas,

i a súa luz non

brilla case nada.

Por eso un non usa

a luz das estrelas

para alumarse:

confórmase

cunha sinxela

caixa de mistos,

cativos e baratos.

Proba documental (1968)