O segredo da luz

SABEMOS que a terra é sempre pura.
A terra é mais que o home:
permanece inviolada anque ferida
e danos a cada ún de nós
un xeito de vida verdadeiro.
A terra ábrese amorosa e refléxase
na doce claridade dos nosos olIos
e métese, amorosa,
na escura imprecisión do noso ser
dándolIe sentido
á beleza mortal do noso espíritu.
O home pasa e a terra permanece.
¿Que sería un home sen beleza?
¿Que sería o home sen unha terra sua
para poder plantar o seu amor?
¿Quen, senón a terra,
fai real e posible o ensoño?
¿Quen determina o destino
mais que a terra que temos ó arredor?
Terra que me cingues, terra miña:
dime o teu segredo sen mancarme.
Sei que quen busca
a verdadeira luz pró seu camiño
percura o centileo
do inefable que hai sobor da terra.

Camiños de luz e de sombra (2000)

Camiño escuros

Ti, amada, ollas como vou morrendo

en anacos pequenos cada día

e nada podes facer para reterme

á beira túa feliz e confiado.

O teu amor, amiga, vai enchendo

o oco escuro da miña soedade.

Tamén ti

vas morrendo un anaco cada día,

sentindo

ese tempo fatal que leva á morte.

¡Nada podes facer por min

nin eu por ti!

¡Dáme a túa mao doce e sinxela!

¡Dáme sempre a túa mao, amiga miña!

Camiños de luz e sombra (2000)

A voz moura

A dura voz do vento na alta noite

cecais é

a voz da morte que me chama.

A voz do río no inverno

cecais é

a voz da morte que me fala.

A sorrisa da flor que me namora

cecais é

a sorrisa da morte a namorarme.

A voz moura que levo en min como

unha sombra cravada na conciencia

e que me dá medo escoitar

cando me fala

¡cecais é

a palabra fatal que me ha matar!

Camiños de luz e sombra (2000)

O soño verdadeiro

A vida é o único soño verdadeiro.

Nós só temos a vida.

E para que acade sentido

temos que lle dar quentura humana.

Para comprender cabalmente

precisamos que sobrepase

a medida cabal dos nosos soños.

Para ollala con algunha claridade

cómpre alumala

co noso amor máis acendido.

A nosa vida é nosa,

seméllase a nós mesmos,

mais céganos a soberbia

e impídenos asumir

a nosa vida real e verdadeira.

Velaí porque o noso deus só é

a fachenda humana deificada.

Por eso non ollamos

a claridade e a beleza do mundo

e andamos pola terra

coa nosa vaciedade entristecida.

Só cando a posesión da nosa vida

teña un sentido amoroso

a nosa choída intimidade

se abrirá á luz do corazón.

Camiños de luz e sombra (2000)

O país da infancia

A infancia é a patria verdadeira,

o país puro

no que os soños se cumpren.

Para un neno os homes son

seres estraños

e a morte non existe.

Existen grandes ríos misteriosos,

o medo que chega de súpeto coa morte,

a tenrura da nai

e cecais Brancaneves e os Reis Magos.

Cando un é neno

o soño máis sutil pode cumprirse.

Despois da infancia todo é escuro

e un xa non comprende a marabilla

sinxela e natural que hai no milagre.

Camiños de luz e sombra (2000)

Sempre a incertidume mortal

¿Onde está a morte? ¿Qué sentido ten?

Nada sei: estou chamando

a unha porta que só cando morra

poderei abrir. Morte e nacemento

determinan eso tan escuro

que chamamos a vida para entendernos.

Nacer non causa dor nin arrepío:

é abrir os ollos cara á luz do día

sen decatarnos de que

somos argumento do milagre.

A morte é un sopro que, dun golpe,

apaga a luz do existir.

¿Serán morte e non ser a pura nada?

Camiños de luz e sombra (2000)

A loita final

No cabodano do poeta, un dos poemas da súa última obra, en concreto de "Carreiros de morte", onde amosa a proximidade da fin coa elegancia e calidade poética que o caracterizou:

Estou aquí e agora: instalado

nunha vida en precario,

nunha morte aprazada

que me cerca e que me vence,

dobregándome, retorcéndome

como a chama á corriza.

Invoco aos billóns de células

que están en min

morrendo e renovándose,

mudando este meu corpo

marabilloso,

ruín

e complicado.

Invoco tamén ao meu espírito

que procura unha luciña,

unha chama moi feble

que un entreviu un intre só.

Camiños de luz e sombra (2000)