Os amores

Non podo, Outeiro, tribo de meu,

luz e morte miñas, imaxinarte

sen Saleta. Ela chegou a ti,

olloute. E abriuse ao teu amor.

Ti décheslle o teu asombro puro,

o teu nu latexo emocionado,

a voz comunal das túas campás,

o murmurio litúrxico do Miño

e a prodixiosa canción do merlo

máis xentil e fermoso, que vive

nas altas soidades do Cepelo.

E os tres -Saleta, a tribo e eu-

somos, xa para sempre endexamais,

a terra puro, canal e apaixonada.

Ritual para unha tribo capital de concello (1986)

Lugares de encontro

Foi o comedor de abaixo o preferido

para xantar de vrao. O resto do ano

comíase na cociña, tras do escano,

ao amor dun fogueirón ben acendido.

O comedor coas xentes de cumprido

mostraba o seu rostro máis humano:

sentíase satisfeito, ledo, ufano

ao librarse da soidade e do olvido.

Na cheminea queimábanse piñeiros,

freixos, mágoas, toxos, silvas, bidos,

lixos, morrallas, carballos, amieiros.

Aínda hoxe, na cheminea, arde e fumea

a escoria incombustíbel dos olvidos.

¡Que fume tan cheirento!¡E non lapea!

Sonetos á casa de Hortas (1997)

O quiosco da memoria

Os mandamais -cegos, xordos, insensíbeis-

ordenaron derrubar o vello quiosco

da praciña, en que tocaban as bandas

de Bonxe, Asteriz, Vilacendoi,

e Paderna deu ao ar, en ocasiós,

a luz dos versos seus, que se pousaron

nalgún fráxil corazón estremecido.

Vello quiosco, de xisto e ferro mol,

de forma octogonal como unha estrela,

altar onde os meniños

poñiamos de oferenda os nosos soños

coa ilusión de que algún día fosen

a flor delicada máis fermosa

ou un forte carballo sonoroso.

Asasináronte dun xeito escuro e vil.

Mais ti, quiosco meu,

humilde corazón da miña tribo,

só morrerás se é que te borran

da teimosa memoria colectiva.

Ritual para unha tribo capital de concello (1986)

Ao lonxe, os cumes

Tribo miña sen montes nin montañas.

Perto a ti, o Cordal de Chinto, leve

e breve. Na lonxanía, o ergueito

Picato de San Claudio de Aguiar,

os montes de Abadín, a Serra

da Corda. E a da Carba. O horizonte

é azul-mar, marrón e verde-malva.

E pon, nos nosos ollos de bois

mansos, unha luz soñada e irreal,

con que apenas podemos acender

as nosas pobres e pálidas lembranzas.

Ritual para unha tribo capital de concello (1986)

O misterio

O cuarto do reloxio era o santuario,

a estancia de respecto, a máis coidada,

a máis grande tamén e a máis amada

onde acontecía só o extraordinario.

Era o lugar da festa de do velorio,

o espacio da mágoa e da alegría,

o lugar reservado para un día,

unión de permanente e o transitorio.

Cunhos tictac seguros e profundos

aquel vello reloxio imperturbábel

marcaba vidas, séculos, segundos...

Habitado de enigmas, grave e serio,

inquedante, cumprido, impenetrábel:

¡o cuarto do reloxio era o misterio!

Sonetos á casa de Hortas (1997)

Tristes e brutais

Os meniños eramos tristes e brutais.

Tiñamos un curioso aspecto

de rosas murchas, queimadas

por unhas xeadas sen piedade.

As nosas gargalladas resultaban

feroces como ouveos. Non sabiamos

sorrir. Fuxiamos como animais

salvaxes e asustados. Eramos crueis

cos cás, cos gatos e os paxaros.

E só nos divertiamos pelexando,

divididos en bandos e a cantazos.

Ritual para unha tribo capital de concello (1986)

Ensoñacións de seda

O verde das Pradelas da Fonte ten

suavidade de seda e luz virxe

de mencer: desperta en nós

o desexo de ollar medrar o prado

e presenciar, sorprendidos

e asombrados, como o aire e a auga

se fan herba fermosa e delicada,

veludo por onde poden camiñar

as nosas ensoñaciós convalecentes.

Ritual para unha tribo capital de concello (1986)