O lobo

Ven o señor Lobo -¡que medo, neniño!- polo monte abaixo ¡e asusta o camiño! Trae lume nos ollos; nos dentes coitelos tan ben afiados ¡que dá medo velos! ¡Qué dá medo velos; arrepío ollalos...! ¡Ven o señor Lobo con instintos malos! Anda paseniño con pasos calados. Años e ovellas: ¿estarán gardados?

Ven o señor Lobo con paso seguro: ¡a luz dos seus ollos fura no escuro! Escóitase lonxe, perdido entre matos, na soidá do monte, oular de lobatos. Chega o señor Lobo. A súa ollada fría: ¡pon os pelos dereitos, o sangue arrepía...! O sangue arrepía, o corazón xea: ¡está o señor Lobo venteando a aldea!             Os soños na gaiola, 1972

Fame de amor

¿Vén familia de fame ou de que vén?

Fame de amor, de fe, de claridade,

de beleza total, de eternidade.

Fame de aquel que tivo e xa non ten.

Non quero misericordia de ninguén:

amar por compaixón é caridade.

Un prefire pasar necesidade

que renunciar a ser home de ben.

A familia é o desexo do perfeito

onde queremos gozar lar e abrigo,

seguranza, compaña, amor e teito.

Mais a familia tamén é ese amigo

que, xenerosamente, está contigo

sen ollar intereses nin proveito.

Sonetos á casa de Hortas (1997)

Chairegos caudais

Unha vez máis -e sempre, sempre-

os meus ríos menores

cruzan o territorio máis fondo

de min mesmo: Río Pequeno,

de Robra ou Santa Marta:

tres nomes para un só

caudal feble e calado.

... e o Ladra...

O Ladra, puro, chairego e xogoral,

clamando sublevado contra

a terra e o ceo: como un can

poderoso, silvestre e vagamundo.

Ritual para unha tribo capital de concello (1988)

Quiroga na memoria

Pídoche a ti, Quiroga, os teus outonos,

broslados de acesos ouros esvaídos

e de prodixiosos cobres ben luídos

pola luz da nostalxia e dos ensonos.

Ben ollas, amor meu, que somos donos

duns máxicos días florecidos,

fermosos, absolutos, ben compridos

no que verdade son amor e sonos.

Unha luz delicada, tenra e doce,

xurde no corazón como un renovo

cun moi fino recendo a mel e mosto.

A vida faise enlevo, amor e goce.

¡E namentres bebemos viño novo

acendemos o lume dun magosto!

Sonetos ao Val de Quiroga (1988)

O sono que envolve

Feito estás, Outeiro, dunha seda

máxica, pesada choiva anterga,

auga lene, clara, fuxidía

e música lenta, imperceptíbel,

se solpores que se menten en nós

cunha melancolía maina e agridoce.

Escurísima pucharca de quietude:

inmobilízate un pesado sono

do que sei, con certeza,

que non será ensoño endexamais.

Ritual para unha tribo capital de concello (1986)

Os amores

Non podo, Outeiro, tribo de meu,

luz e morte miñas, imaxinarte

sen Saleta. Ela chegou a ti,

olloute. E abriuse ao teu amor.

Ti décheslle o teu asombro puro,

o teu nu latexo emocionado,

a voz comunal das túas campás,

o murmurio litúrxico do Miño

e a prodixiosa canción do merlo

máis xentil e fermoso, que vive

nas altas soidades do Cepelo.

E os tres -Saleta, a tribo e eu-

somos, xa para sempre endexamais,

a terra puro, canal e apaixonada.

Ritual para unha tribo capital de concello (1986)

Lugares de encontro

Foi o comedor de abaixo o preferido

para xantar de vrao. O resto do ano

comíase na cociña, tras do escano,

ao amor dun fogueirón ben acendido.

O comedor coas xentes de cumprido

mostraba o seu rostro máis humano:

sentíase satisfeito, ledo, ufano

ao librarse da soidade e do olvido.

Na cheminea queimábanse piñeiros,

freixos, mágoas, toxos, silvas, bidos,

lixos, morrallas, carballos, amieiros.

Aínda hoxe, na cheminea, arde e fumea

a escoria incombustíbel dos olvidos.

¡Que fume tan cheirento!¡E non lapea!

Sonetos á casa de Hortas (1997)