Prego

Reconcíliome coa pureza da auga,

co misterio tremente da fraga,

coa terra, as nubes e as estrelas.

Pídolle ao lume que alcenda,

no meu corazón, unha chama

dourada como o sol de Outono

para que a miña vida sexa

un calorciño humano, doce e fermoso.

E cando un vento xeado mate

a feble luz da miña vida

prégolle á lúa que me envíe

unha raiola nidia, azul e branca.

A luz resucitada (1984)

Memoria da auga

Fala o arado

Eu, arado, para mancar a terra,

para fenderlle a entraña,

para que o trigo e o centeo nazan.

Eu, arado vello, non lembro

o tempo no que viñen ao mundo

para facer humildemente

a deitura dos sucos

polosque imparabelmente corre

a seiva e a vida da campía.

Eu, arado vello, fun carballo

erguido, potente e estantío

e nacín á beira do Pai Miño.

¡Eu, meus amigos,

tamén sei facer pequenos ríos!

O Miño canle de luz e néboa (1996)

Anceio

Un sabe que non cabe no mar

o seu anceio.

                           Nin a terra

ou a bóveda celeste teñen

capacidade para contelo.

Foxe de súbito.

                           Vai a lonxe.

Procura on sei que: unha

fonda sede que non se pode

matar nunca xamais.

                                    Sempre

volta desiluso, canso

e moi tristoño.

                            E falamos

fantasticamente, é dicir:

con rigor e verdaade.

                                   Se acaso

un día non voltase iríao

procurar, amiga,

                                   na sombra

delicada do contra-soño teu.

Oráculos para cavaliños do demo (1986)

A luz da lembranza

A lembranza do pai é unha pequena

margarida que se me esvae

na terra mol do sentimento:

o seu recendo éncheme de nostalxia

e perfuma o regato do meu sangue

cun aroma maino e indelébel.

En min están as súas palabras

garimosas, a súa presencia

presidindo o clan familiar,

gobernando a tribo e ordenando

o miúdo mundo dos xornaleiros

e criados. Un tempo meu inmóbil

feito luz tremelante na lembranza.

Ritual para unha tribo capital de concello (1986)

Sucesos

Aconteceu unha desgracia irreparábel.

Vén no xornal de hoxe, cuarta páxina:

"Apareceu un pombo suicidado.

Aforcouse onte pola noite

na ponla florida dun cereixal.

Ignóranse os motivos, porque o morto

non tivo sequer a xentileza

de escribir unha carta desculpándose".

Recibíronse moitas mostras de pesar

e hoxe ao seu enterro asistirá,

vestida de loito rigoroso,

a Sociedade Protectora de Animais.

Documentos persoais (1958)

Caladiño?

O Miño

O Miño é vello e tristeiro:

sempre vai mudo e vai senlleiro.

No Inverno semella que murmura

un segredo con forte voz escura.

Un escoita, atento e esperanzado,

e o vello Miño sempre vai calado.

Terra Chá (1954)

Arte poética para uso persoal

Seguramente eu son -olla ti: cecais si, cecais non- un poeta ecoico, estoico, paranoico. Non foi o azar quen me fixo andar, cantar, vivir, o destino mezquino doente do meu pobo impotente, subdesenrolado, emigrado, calado. A vida non se detén con ninguén e empurrou, provocou e levou o meu canto tamén.

A Poesía non é: unha fe exclusiva de un: é canto común, voz do home e da terra que salouca e que berra. A Poesía é de todos, para todos, coas súas modas e modos claridades, verdades e lodos. Por tanto levanto o meu canto silvestre e terrestre contra a arte renarte, contra a vida, podrida, inmovilista, narcicista e fascista.

             Cantos rodados para alleados e colonizados (1976)