Responso por unha Academia

Xace eiquí unha Academia.

De nena atacouna a anemia

e acometeulle a diglosia.

Sempre foi inmovilista

e, ¡cómo non!, bilingüista.

Viviu en pura ortodoxia

de costas ao seu país.

¡Sufriu arteroesclerosis

e morreu dun paralís...!

Cantos rodados para alleados e colonizados (1976)

O frío

O grasneo feroz das avefrías

polas nabeiras de Senxildes,

cubertas de xeo branco e duro,

entraba no noso feble sangue

de meniños pasmados e indefensos

cun forte arreguizo estarrecente.

Tiñamos frío e medo. E o lume

triste, fumento e vacilante

da lareira era, para nós,

un máxico e perfecto paraíso.

Ritual para unha tribo capital de concello (1986)

Arraigamento

Estamos chantados na vida sen saber,

ollando o que está á beira nosa

con cansados ollos rutinarios.

Non profundamos

na esencia das cousas e do mundo.

Ás veces desexamos ser penedo,

regueiro, vento ou nube

e camiñar sen rumo nin destino.

Mais non nos imos. Non. Permanecemos.

A luz resucitada (1984)

Simbiose natural

Eras unha forza natural, firme,

segura e desatada. O universo,

adaptábase a ti perfectamente.

Un microcosmos, doméstico

e pechado, entregábaseche.

Respostabas, dun xeito xusto,

á escura chamada da natureza.

A terra todopoderosa

mandaba en ti. E obedecíache.

As lúcidas lúas do Outono (1988)

In memoriam

Semellábaste ao toxo, á carqueixa

e á carpaza. Áspera por fóra,

coa tenrura aberta cara adentro,

poderosa e agresiva como o ouro

rabioso e incendiado das chorimas.

¿Que estraño mundo vivía acochado

no teu fondo? ¿Qué íntimo segredo

gardaba a escuridade do teu ser?

Evoco e lembro especialmente

a túa persoal sorrisa irreversíbel

que se clarificaba co reflexo

da delicada luz que tiñas dentro.

As lúcidas lúas do Outono (1988)

Os outros reises

Facíamos a matanza un par de veces:

unha polo Nadal, outra por Reises:

era un rito antiquísimo. As súas leises

cumpríanse tal cal, sen rixideces.

¡Que animais enormes e lustrosos!

¡Que gusto daba ollalos ben lucidos,

estouraban de grosos e mantidos:

non había porcos máis fermosos!

¡Qué desolada tristeza oír e ver

aos marraus ben cebados e chillós

inutilmente negándose a morrer!

¡Mais que alegría a festa dos roxós

e posuír un bon celeiro para ter

os lacós, os chourizos e os xamós...!

Sonetos á casa de Hortas (1997)

Amigo para a eternidade

              III

Amigo Manuel María,

escoita ao vello Paderna:

¡o verso que non se sinte

é un carballo sen cerna!

               IV

Nós somos como árbores

que están sobor da terra.

¡Vén o vento da morte

e a todos nos dobrega!

Escolma de poetas de Outeiro de Rei (1980)