As lindes da tribo

 As lindes da tribo son o exacto

e teñen nome propio: Robra,

Bonxe, Santa Mariña e Asteriz.

Cinco mundos cumpridos

e distintos. Cinco

posibilidades ben contadas.

Cinco pétalos dunha rosa

nunca ollada que, humildemente,

nace nunha terra moi concreta

e vai florecer ao infinito.

Ritual para unha tribo capital de concello (1997)

Balada

é unha raioliña de luar na íntima

e familiar Praciña do Concello

batendo contra as casas de Montes

ensumíndose entre

as vellas cerdeiras e os negrillos

esa raioliña tecida con lembranzas

é a fada que sempre desexamos ollar

o noso degaro feito luz ben real

as palabras de amor que van no

noso peito

a chave

que se abre aos segredos máis escusados

e nos fai donos de todos os tesouros

celosos e avarendos nós gardamos

a raioliña de luar que nos é propia

xunto ao primeiro sol da Primavera

e as derradeiras follas do Outono.

Escolma de poetas de Outeiro de Rei (1982)

Amor, morte misterio...

O Sil está, en Sequeiros, encorado,

remansando cautamente o seu caudal

para ir inadvertido polo Val

como un vento sutil e delicado.

Nesta profundidade moura e abismal,

na que se olla o río ensimesmado,

óese un misterioso laio namorado:

voz dun amor urxente, puro e inmortal.

Son dous eternos amantes: aí están

no pasadizo que vai, baixo o río,

dende Torre Novais á outra ribeira.

Amor, morte, misterio: veñen e van

por un ignoto alén claro e sombrío

coa súa chama inmorrente e verdadeiro.

Sonetos ao Val de Quiroga (1988)

Ais e lendas de amantes

Torre Penela, Quirogas e Lamelas,

baixo o sol pasado doutros días,

encheron todo o Val de fidalguías,

cabalgadas, cazatas, rondas, velas.

Remataron, para sempre, retesías,

as donas remilgosas, as doncelas,

os requintados xogos, as arelas

ateigadas de ensoño e fantasías.

Pro queda esborrallada, anque de pé,

desafiando ventos, neves, vendavais,

unha torre que foi máis que non é.

E permanece o amor, os tristes ais,

símbolo de paixón e máis de fe,

da lenda dos amantes de As Novais.

Sonetos ao Val de Quiroga (1988)

Música dos astros e fala dos luceiros

Aló, no Hospital, o castro de Ar Maior;
o castro de Canivete ao nacente;
o de Lucenza altivo e ben lucente
e o castro de Ares morrendo no solpor.

¿Qué raigañas escuras, qué semente

foi tristura, soño, medo, gromo, flor,
chispa, fogueira, volcán abrasador,
fame de amor urxente e permanente?

Catro castros ergueitos. Catro castros

melancólicos, tristes, silandeiros,
impasíbeis e firmes como mastros.

Arredados estais que non senlleiros:

¡escoitades a música dos astros
e falades co vento e cos luceiros!

        Sonetos ao Val de Quiroga (1988)

Espazos compartidos

Na compaña de Saleta eu descubrín

a música destes ríos, destas fontes,

as curvas femininas destes montes

e as lonxanías azuis case sen fin.

Con lentitude e sorpresa aprendín

a ler en nubes, néboas, horizontes

e recobrar o tempo, os propios ontes

que, mesmo sen sabelo, ían en min.

E non tiven, entón, ningunha duda.

Era a mesma paisaxe, igual historia:

¡paganismo do Sil, Crismón da Ermida...!

Foi unha revelación fonda e aguda:

¡un anaco de vida xa vivida

que eu levaba gardada na memoria!

Sonetos ao Val de Quiroga (1988)

Vello Sil

Vello Sil das canciós e as aureanas

que traedes os abriles e os outonos;

vas deixando no Val doces ensonos,

lembranzas de terras moi lonxanas.

Dime por qué non paras e te afanas

e finxes ventavais, raios e tronos,

xistras, furacás, fortes enconos

se son as túas canciós doces, humanas.

Meu Sil da humanidade e da tenrura:

murmurio, vento, néboa, levedade

fanse ave, chama, camiño e ventura.

Velaquí o teu segredo, a túa verdade:

¡ti, que naces no albor da auga máis pura,

vas morrer ao solpor da vaguidade...!

Sonetos ao Val de Quiroga (1988)