Ave fénix

Endexamais din ao vento

as levísimas cinzas

das usadas lembranzas,

nin o remol das rosas

abrasadas de amor

ou a escura borralla

dos soños mal soñados.

Estremecidas cinzas

que gardo a cal e canto,

con tino e sentidiño,

no escusado celeiro

das cousas máis amadas.

E conservo esas cinzas

para poder sementalas

de ensoños e nostalxias,

pois todo o que existiu

terá resurrección

cara a unha luz moi clara.

A luz resucitada (1984)

Naufraxio selectivo

Nas leves tardes de Outono tan sereas,

ateigadas de silencio e de dozura,

eu vou sentindo, amor, a túa tenrura

igual que lume queimándome nas veas.

O son das aves, o vento e as sereas,

a voz solemne do mar, rouca e escura,

é a voz do amor coa súa fondura,

co seu incansábel ritmo de mareas.

Eu quero vivir o Outono na ribeira

para amistar coas gaivotas e embarcar

nunha dorna xentil, ben mariñeira.

O meu desexo máis fondo é naufragar,

ouh miña boa e sinxela compañeira!,

no teu mar de tenrura. Só no teu mar.

Poemas ao Outono, 1977

Que ben sabes navegar!

Nesta ocasión reprodúcese aquí unha páxina do libro-CD Canta o cuco. Uxía e Magín Blanco na Casa de Manuel María, con ilustracións de Leandro Lamas. O poema que aparece na imaxe é Dorna, pertencente a As rúas do vento ceibe.

O lar

Vivimos nun bloque enorme

ocupando o cuarto andar.

Neste edificio disforme

nós temos o noso lar.

Xanelas cuadriculadas

sen horizonte ou paisaxe.

No portal: elevadores

e no sótano o garaxe.

Dende as xanelas eu vexo,

con certo medo e receo,

antenas de televexo,

e as nubes que están no ceo.

Non temos porcos, nin vacas,

nin lareira, pozo e aira.

Non temos hórreo, nin horta,

nin cerdeira, nin mazaira.

Mais temos aspiradora,

xiradiscos, fregadeira,

televexo, batidora

e unha estupenda neveira.

Eu teño unha habitación

toda chea de brinquedos:

¡é cómo un reino fadado

onde gardo os meus segredos!

As rúas do vento ceibe (1979)

Desexo

Desexo agora, amada,
a docísima cunca dos teus beizos.
Desexo os bicos teus
coa sede de mil anos que me queima.
Desexo a túa sorrisa,
a túa palabra,
o latexar do teu pulso
e da túa ialma.

O meu desexo quédase en desexo.
Estou tristeiro
e sinto como se pecha á esperanza o corazón.
¡E co meu desexo medra a miña ausencia
na craridade fidel desta lembranza!

Poemas da ausencia (1958), BVG

Dolmen de Dombate

O Dolmen de Dombate

é unha cunca boaca abaixo

gardadora

dos versos de Pondal.

O Dolmen de Dombate

está feito

con pedras funerarias

erguidas cara á vida

como un home de pé

ou un carballo.

O Dolmen de Dombate,

tan á medida humana,

¡tan pequeniño!

O Dolmen de Dombate

é mao e colo tenro

para que nel se refuxie

o home cos seus medos

e os seus soños.

O Dolmen de Dombate

é o espacio xusto

para ollar pasar a vida

e agardar,

silandeiros e envisos,

a chegada da morte.

Versos do lume e do vagalume (1982)

Tenrura

Pouco importa que a ave da esperanza

ou a chispa amarela do desexo

crucen por nós como un salouco

par converterse en néboa

ou sombra esvaída na lembranza.

O que de verdade importa,

amada e irrenunciábel compañeira,

é a chama delicada da tenrura

coa que alcendemos o lume

no que queimamos a monótona

tristeza dos días e onde arde,

serea e mansamente, a árbore

fidel e rumorosas da nosa propia vida.

A luz resucitada (1984)