Soños fuxidíos

Os meus febles soños melancólicos

sempre me foxen para Bretaña.

E cando voltan

traen gusto a codeso,

saramago, xesta e hidromel.

Ás veces sangran

polas feridas que lles fan

as duras espiñas das silveiras.

En ocasiós demoran moito

contemplando dolmens,

estraños petroglifos,

cruceiros e calvarios populares

ou entretéñense querendo descifrar

a forte cadencia melodiosa

do idioma bretón que ten

música de vento e cantería.

De raro en raro os soños meus

quedan pendurados nas ponlas

das abidueiras e salgueiros

en figura de néboa esfarrapada

para ollar correr os ríos

e deixarse adormecer

ao seu murmurio de gaita familiar.

Teño que ir a Rennes novamente

e escoitar o mar en Saint Maló.

O camiño é unha nostalxia (1985)

Telegrama a un Excelentísimo Señor

Eu quixera sorrirlle docemente
como sorrí a rosa cando nace.
Mais cecais Vosa Exccelencia,
que sempre anda co tempo tan tasado,
non pode dispoñer dun intre,
dun intre pequeniño para ollarme.
E non insisto máis, porque ben sei
que o seu tempo, Excelencia, vale cartos.

Documentos persoais (1958)

A luz do corazón

A única palabra verdadeira

que se escoita unha vez

en toda a vida:

                        aquela

que revelan os deuses

vaise adelgazando,

luíndose, perdendo a súa

imprecisa materia corporal,

facéndose lixeira,

translúcida,

in-mar-ce-sí-bel

até que se converte

en rosa, lúa, caravel

ou preciso salouco dun paxaro

que nos enche de luz o corazón.

Os lonxes do solpor (2012)

Doce tardiña

                  Serán

Agardade docemente a que chegue

a fondura queda da tardiña.

Acougade. Acougade un pouquiño

para que se vaia a brétema soíña

e as aves voen ao seu niño.

Entón as cousas atopan o seu sitio

e nace a soedade na campía...

Mar Maior (1963)

Cervo

Cervo en liberdade, luz e aire:

ábreste docemente como

unha raiola de lúa enfeitizada

na terra carnal dos nosos soños

e fas sagrado o bosque rumoroso.

A arboreda xentil que te coroa,

grave e lene -tal a brétema-

é a única alborada que pode

facer agromar do corazón

unha música pura e misteriosa.

Cervo que baixas con urxencia

a nidia limpidez da auga fría

para cumprir o rito de beber

as cores o os misterios da mañá.

Cervo, camelia tremelante,

marabilloso Outono en plenitude:

convérteste en espello,

salouco lonxano e esvaído,

lene melancolía vagorosa

e fulgor que cega: como o lóstrego.

A luz resucitada (1984)

Canción para o Sil

Meu vello Sil cantareiro,

meu vello Sil cantador,

¡chegas feliz e riseiro,

marchas riseiro e cantor!

Meu vello Sil pelengrín,

viaxeiro e namorado:

¡pasas a ponte en Petín

e ollas o pazo de Arnado!

Meu vello Sil das canciós,

vagamundo e tarabelo:

¿lembras as vellas lexiós

na ponte de Sobradelo...?

Eu quero que me respondas,

vello Sil das aureanas:

¿aínda viven nas túas ondas

as doces ninfas paganas?

Meu vello Sil dos romanos,

detén o paso, non corras:

¿hai lugares máis humanos

que as terra de Val de Orras?

O Miño canle de luz e néboa (1996)

Luceiro de Lemos

Monte de San Vicente do Pino

¡Triloxía da pedra cara á altura:

a vella Torre, o Pazo e o Mosteiro!

San Viecente do Pino anda á procura

de subir e subir e ser luceiro.

A Torre é un mastro que vixía,

unha reliquia viva do pasado,

un inútil garda da campía

e un vello soldado licenciado.

O Pazo é o pasado que se vai

senlleiro, triste, indiferente,

que esbroa calado, sen un ¡ai!

e morre sen remedio, lentamente.

O Mosteiro, en loita coas idades,

é a lenda da coroa queimadora,

vella historia de condes e de abades

e lema dos bieitos: "Ora e labora".

Cancioneiro de Monforte de Lemos (1991)