A cidade

A cidade ten castelo

e muralla medieval,

o museo ¡hai que velo!

e unha rúa principal.

¡Qué conxunto tan fermoso

con igrexas e xardís

e cun río caudaloso

veireado de xasmís...!

A cidade ten cafeses,

wiskia-clubs e polución,

cementerio con cipreses

e un fermoso Malecón.

A cidade ten escolas

e ten cines e teatros.

¡Ten duascentas parvacholas

e trescentos maragatos!

A cidade ten paseos,

barrios vellos, arrabais,

chavolismo, rañaceos

e gardas municipais.

A cidade nunca tivo

nin industria ou desenrolo

¡Soio un comercio cativo

e o seu consabido tolo...!

As rúas do vento ceibe (1979)

A Vaca

A señora Vaca

traballa na casa,

mantén a súa cría,

dá leite prá casa.

A señora Vaca

non dá descansado,

tira polo carro

e arrastra o arado.

A señora Vaca

-ten a cor teixa-

sofre en silencio

pro non se queixa.

A señora Vaca

vai do monte ao prado

e do prado ao curro

con ar resignado.

A señora Vaca

é humilde e mansa:

non sei que misterio

na súa ollada cansa!

Non sei que misterio

nos seus ollos quedos

que semellan feitos

de noites e medos!

Os soños na gaiola (1972)

O norte

O meu pai era un home bo, paciente,

sinxelo, tolerante, preocupado

cos lerios do concello, co ganado

ou cunha viaxe súpeta e urxente.

Era o xefe do clan. O confidente.

O ser máis xeneroso, o confiado.

O amigo de respecto, o respectado.

Aquel no que fiaba toda a xente.

A vida foi, para el, un campo aberto

que sementou de luz e de alegría,

recolleitando amor, garimo certo.

Agora lembro ao pai na lonxanía...

E sinto a súa presencia tan de perto

que me sirve de exemplo, norte e guía.

Sonetos á casa de Hortas (1997)

Terra Chá: monte e leiras

Monte raso

O monte raso tan só quer:

lavercas, carpazas, veredas

e unha fontiña pra ver

as nubes andando ou quedas.

Leiras

¡Qué xuntas están as leiras

nas agras a parolar!

¡Tan soio queres ós homes
que as veñen a sementar!

Terra Chá (1954)

A voz na carballeira

A vella, fermosa carballeira,

pon en nós un inquedo

tremor respectuoso:

cada carballo é un ser vivo

que canta, sofre e ama.

A súa sombra é un enigma

no que non podemos penetrar

doadamente. E a súa voz,

rouca e cambiante, ten

un tremor escuro de salmodia.

¿Qué mensaxe nos quere transmitir

o seu canto humano e vexetal?

Ritual para unha tribo capital de concello (1986)

As Veigas

Hoxe de novo hai xuntanza na carballeira da Santa Isabel, o lugar de referencia para o Manuel e a súa tribo

O Campo da Santa Isabel – que tamén

se chama As Veigas- é a fachenda

da tribo, o lugar sacro, venerado,

arquivo de melancolías e lembranzas,

o templo -auga, ceo, árbores-

da esencia dos días máis logrados,

o fundamento certo da ledicia,

a razón e o argumento da nostalxia.

A única mágoa, ferindo tanta luz,

é a anterga ermida esborrallada.

O Miño é lento, o ceo azul-grisento,

a fraga enorme, mesta e rumorosa.

Nada hai no mundo tan perfecto,

estamos rozando case o intemporal:

alí onde son, xente e paisaxe,

un cósmico latexo indivisíbel.

Ritual para unha tribo capital de concello (1986)

O pasado do futuro

[...] Non temos escolas en galego,

nin xornais en galego,

nin radios en galego,

nin televisión en galego,

nin case libros en galego.

Os nosos deberes non están

escritos en galego.

Estamos fartos de escoitar

sermós que falan da caridade

e amor almibarado

nunha lingua que non é,

precisamente, a nosa lingua.

Aldraxe contra a xistra (1973)