A neve florida da cerdeira

A ti che pido, amor, flor e semente
para levedar, con ela, o noso afán:
quero que sexas viño, sal e pan,
lareira garimosa e forno quente.

Pídoche, meu amor, soños que fan
unha gran labarada transcendente.
Logo queda un remol esmorecente:
¡mais a súa brasa vóltase volcán!

Eu quero ser somentes, compañeira,
unha verdade silandeira e núa
como a neve florida da cerdeira.

Déixame, pois, vivir desta maneira:

¡estando eu tan unido á vida túa

como se unen as rosas coa roseira!

Poemas da labarada estremecida (1981)

A paixón acesa

Velaquí no que teimo, no que cismo

en darme como son: baril, enteiro,

algo salvaxe, rexo e verdadeiro

deica lindes de morte e paroxismo.

Eu non quero ver, non, o propio abismo,

o meu ser tebregoso e silandeiro,

nin camiñar somentes un vieiro

que comeza e remata sempre o mismo.

Instálome no amor, ábrome á vida

como se acende para a luz o caravel

en viva labarada estremecida.

Tomade esta fogueira, esta ferida:

unha arraigada paixón sempre fidel.

¡E esta fonda experiencia compartida!

Poemas da labarada estremecida (1981)

De labarada a brasa

Non somos xa aquela fogueira poderosa

que ardía en nós

con labaradas xigantescas

nos días da nosa xuventude

cando tíñamos por noso

o canto dos paxaros,

a voz amiga de ríos e regueiros

e a compaña

das vagamundas nubes viaxeiras.

Quedan moi lonxe e moi perto

Outeiro de Rei e a Pastoriza,

a nosa Terra Chá,

as paisaxes luguesas, tan amadas,

agora melancolíEnvelleca señardosa,

música nostálxica

que se queima docemente naquel lume

novo e xeneroso que nós fomos,

de chama nidia e fermosísima

como a mapoula, o caravel a rosa.

Ao longo de moitos anos,

no medio da tristura máis vulgar,

mantemos vizosa e recendente

a purísima flor do noso amor

que agora é

unha brasa que non se consome

e non se consumirá endexamais.

Envelleceremos xuntos

e, cando chegue a hora de partir,

o noso amor non morrerá:

hase transformar en brisa lixeira

que en maio canta emocionada

na escura folla das abelairas

ou no sol ourilucente do Outono

que bica ás carballeiras docemente.

Poemas da labarada estremecida (1981)

Foron tempos

Foron moi fermosos e felices

aqueles días lugueses,

soio nosos, nos que ollamos

os grises máis variados,

ricos, solprendentes, humanos

que ninguén poida maxinar.

Os nosos ollos deprenderon

lentamente a contemplarse,

coñecéronse as nosas maos

e as nosas peles mornas,

exploramos os nosos rincós

máis íntimos e escuros,

os soños máis secretos.

E os nosos corpos foron,

dende entón e para sempre,

unha única chama

ardendo apaixonada,

marabillosa, pura e cotidiana.

Poemas da labarada estremecida (1981)

De terra e cerdeiras

Nós cumprimos dun xeito fatal,

cego, inexorábel e instintivo

o escuro destino

que a vida puxo en nós.

E agromamos ao amor

como agroman as árbores

ao empuxe total da primavera:

polos nosos corpos corría

un sangue vermello e caudaloso

coa mesma forza con que

rebenta a saiba nova

recendento a terra,

a seme, a semente,

a xesta, a uz e a codeso,

a auga cristalina e cantadora,

a nube ceibe e viaxeira.

E a nosa paixón era

- e sigue sendo- un berro

incontíbel como o amarelo,

salvaxe, aceso e agresivo

das chorimas de ouro,

como a expresión tímida

e silandeira das camelias

ou como a pureza cegadora

das flores nevadas das cerdeiras.

Poemas da labarada estremecida (1981)

Paisaxe lucense

O cerco vello e máxico da cidade,

o río solemne e silandeiro,

a paisaxe de grises,

de azules e de verdes

era grande e pequeno

para conternos.

O aire estaba cheo

do recendo dos nosos bicos,

acesos e fermosos como rosas.

As follas das árbores vibraban

coa tenrura que íamos derramando

dun xeito sinxelo e inconsciente.

Carballo, uces, centeeiras

ollaron como nos amamos

e participaron

tamén no noso amor.

Todos os recunchos da cidade:

os cafés, o Parque, a muralla,

o Monte de San Cibrao

e o Pozo Mouro

fixéronse nosos cómplices

e axudáronnos a afirmar,

consolidar, madurecer

e facer transparente o noso amor.

Poemas da labarada estremecida (1981)

Mencer de solpores

O noso amor é mencer, tamén solpor,

escuridade da noite e luz do día,

luceiro escintilante que nos guía

a un universo senlleiro e tentador.

Non é soidade o amor, melancolía,

brillante, sobrehumano resplandor:

¡é berro fondo, calado, aterrador

que, urxentemente, esixe compañía!

O verdadeiro amor sempre é mencer,

claridade que nace porque si

na imprecisión total do noso ser.

Non teño outro desexo, máis querer,

que vivir, miña amiga, perto de ti

e, ao teu lado, soñar e envellecer.

Poemas da labarada estremecida (1981)

Comigo levo o teu recendo

Nós fomos, amiga, envellecendo

dun xeito sonxelo e natural

case sen decatarnos

e sen sentir o tempo

roendo rabioso a nosa carne.

Usamos toda a nosa vida,

a flor da nosa idade

e as outras flores nosas,

en coidar, luír, arrequecer

o noso amor e facelo ferida

fonda, nidia, transparente,

costume irrenunciábel,

coñecemento total, sabedoría

absoluta de nós mesmos

deica chegar á imposibilidade

de poder distinguir onde

comezas ti e eu remato.

Comigo levo o teu recendo,

o morno calor da carne túa,

a música da túa voz,

os teus silencios inquedantes

e a luz da túa sorrisa

iluminando mainamente

este noso Outono

de soños abondosos e cumpridos.

Poemas da labarada estremecida (1981)

Encontro

O único amor espiritual

é o da carne.

Por eso sempre nós

nos amamos co corpo,

co desexo ardendo:

tal a brasa potente,

inextinguíbel da cerna

dun carballo centenario.

O desexo, incendiándose,

agallopaba por nós

furiosamente

como un poldro da grea.

Un corpo solitario

non ten senso:

é un pulo baleiro

para ninguén,

un berro desesperado

sen resposta.

Poemas da labarada estremecida (1981)

O oficio de amar

Se o sorriso é quen de iluminar as noites do poeta, que non fará o sentimento amoroso...

Andando lentamente á choiva, ao ar

gastando a vida pouco a pouco:

¡rebéntanos nos beizos un salouco,

no peito sepultamos un cantar!

O noso oficio é só amar, amar, amar,

facer do noso amor ledo relouco,

orballo solermiño e vento louco,

paixón incontrolábel como o mar.

A vida sen amor non ten sentido:

é un ermo baleiro, unha tristura,

un arrepío noxento e corrompido.

De feridas de amor eu vou ferido

pois somentes o amor dura e perdura:

¡nada poden contra el odio e olvido!

Poemas da labarada estremecida, 1981.

O amor

O home que amaba... e sempre facía versos de amor.

Fuche ti quem me deprendeu

que o amor é un esforzo

que se fai intre a intre,

día a día,

ano a ano,

vida a vida.

O amor é manter acesa

a chama inesplicable

que nos deslumbrou,

cuidar a roseira

que naceu sen saber

como

na terra do noso sentimento.

O amor é conservar

inmarcesible

a única rosa

que non se repite

endexamais.

Poemas da labarada estremecida (1981).