sábado, 6 de abril de 2019

A neve florida da cerdeira


A ti che pido, amor, flor e semente
para levedar, con ela, o noso afán:
quero que sexas viño, sal e pan,
lareira garimosa e forno quente.
Pídoche, meu amor, soños que fan
unha gran labarada transcendente.
Logo queda un remol esmorecente:
¡mais a súa brasa vóltase volcán!
Eu quero ser somentes, compañeira,
unha verdade silandeira e núa
como a neve florida da cerdeira.
Déixame, pois, vivir desta maneira:
¡estando eu tan unido á vida túa
como se unen as rosas coa roseira!

Poemas da labarada estremecida (1981)

Ningún comentario:

Publicar un comentario