domingo, 2 de xuño de 2019

Cantiga da barqueira

Este texto de Manuel María foi musicado por Uxía e aparece recollido no primeiro disco en solitario de Sonia Lebedinsky. Foi un pracer inesperado escoitarllo hoxe no Vello Cárcere de Lugo, no ciclo Mulleres con forza:

Miña doce amiga
ti serás barqueira,
que agroman as rosas
na outra ribeira.
Agromaron rosas
pra que sexas barqueira,
que non agromaron 
porque é primaveira.
Pra que sexas barqueira
ao ir a collelas,
agroman as rosas
naquela roseira.

Libro das cantigas (1955)

sábado, 6 de abril de 2019

A neve florida da cerdeira


A ti che pido, amor, flor e semente
para levedar, con ela, o noso afán:
quero que sexas viño, sal e pan,
lareira garimosa e forno quente.
Pídoche, meu amor, soños que fan
unha gran labarada transcendente.
Logo queda un remol esmorecente:
¡mais a súa brasa vóltase volcán!
Eu quero ser somentes, compañeira,
unha verdade silandeira e núa
como a neve florida da cerdeira.
Déixame, pois, vivir desta maneira:
¡estando eu tan unido á vida túa
como se unen as rosas coa roseira!

Poemas da labarada estremecida (1981)

sábado, 30 de marzo de 2019

Señardosa cantiga da medorra grande


A gran medorra alí está, na soedade do monte,
amarrada ó pasado, vivindo o tempo de onte.
- Eu señardosa.
A gran medorra estaba ollando ó monte raso,
as luces dos solpores, os ouros do ocaso.
- Eu señardosa.
A gran medorra está, femenina e redonda,
cunha lembranza viva e unha tristura fonda.
- Eu señardosa.
A gran medorra estaba no seu soño febril
polo torques labrado, polo celta varil.
- Eu señardosa.
A gran medorra está, coas medorras cativas,
no silencio do monte, homildosas e altivas.
-Eu señardosa.
A gran medorra estaba, na gándara de Outeiro,
plantada de piñeiros, cuberta cun silveiro.
- Eu señardosa.

Escolma de poetas de Outeiro de Rei (1982), Manuel María

sábado, 23 de marzo de 2019

A Poesía do Manuel


Nesta xornada estivo Manuel Lourenzo na Casa-Museo recitando poemas (O vento nas brasas). Parece acaído lembrar o que pensaba o chairego da arte de compoñer versos:

Dáme frío e arrepío ollar esa xentiña
práctica, intelixente, explotadora,
colonizada desde os pés á cabeza,
ateigada de diñeiro e prexuízos
que despreza e odia a Poesía.
Cando atopo e contemplo a esas persoas
poño, na miña ollada, toda a tenrura
que posúo para aquecer tanta miseria,
pois sei que unha ollada pode voar
e comezar a cantar coma un paxaro.

Versos do lume e do vagalume (1982)

domingo, 24 de febreiro de 2019

A onde quer que eu vaia


A penas sei da luz. Xa non me lembro
do preciso alfabeto dos amañeceres.
Ando moi inseguro polas incertas
raiolas do luar. Sempre me perdo
no cintileo de estrelas e luceiros.
O resplandor brutal dos meridias
estivais agrédeme e aniquílame.
Amo, con fidelidade e intensidade,
os ouridourados solpores do Outono.
E gardo, no máis fondo de min,
para iluminarme e para alumarme,
o gris cinza que cega á miña tribo.

Oráculos para cavaliños  do demo (1986)

sábado, 2 de febreiro de 2019

A desfeita

37

Os tractores desfixeron e achaiaron
o campo das medorras. Ningún
deus se alporizou. Tampouco
se conmoveu un corazón. Non houbo
quen derramase unha piadosa bágoa.
Onde estaban as medorras agora
medran os piñeiros. O seu fungar
é un conmovido pranto funeral
que nos di: "Nós vivimos
no po do po dos defuntiños.
Non hai morte.
Só a resurrección é a verdade."

Ritual para unha tribo capital de concello (1986)

sábado, 15 de decembro de 2018

Cultivar soños melancólicos

No Club de Lectura da Casa-Museo de Manuel María, hoxe unha das lectoras recitou, entre outros versos do autor de Outeiro, este poema que serviu de peche á sesión na que comentamos Ardalén, de Miguelanxo Prado. Se tivestes o pracer de ler esa novela gráfica, decatarédesvos do ben que encaixan estas verbas coa historia que conta. Se non o lestes, non esperedes máis para facelo!

Pastoral

Non hai ningún oficio tan fermoso
como o de pastorear as palabras,
abrir o sentimento cara
a flor dos días máis felices
que recenden a liño fresco,
a mazá reineta e a nostalxia.
Uso os meus outonos, mentres
vou pouco a pouco envellecendo,
en cultivar soños melancólicos,
revivir paisaxes coñecidas
e alumarme por dentro: iluminarme 
co resplandor da luz que máis amei.
            
A luz resucitada (1984)