mércores, 19 de setembro de 2018

Novas lúas de outono

A 10ª edición das Lúas de Outono puxo na voz de Susana Seivane un par de textos da Escolma de poetas de Outeiro de Rei, un deles é este que Manuel María atribúe á voz de Gabriela Maira Roibás:
- O soño meu no Outono
cecais se me durmirá.
Dime ti, meu doce dono,
se o meu soño soñará.

- O meu soño soñador,
dime, ¿qué soño soñou?
- Soñou un soño de amor.
Soñou que te namorou.

- Tiven un soño, amigo.
Un soño de namorar.
¡E como soñei contigo
nunca quixera espertar!

Escolma de poetas de Outeiro de Rei (1982)


sábado, 3 de xuño de 2017

O lugar da luz e da música

A horta foi xardín ledo, moi fermoso
e limitaba coas nubes e coa aira.
Nun recanto medraba unha abelaira
e noutro, un cedro xigante e poderoso.

Nós lembramos aquel edén umbroso:
a claudieira, a cerdeira e a mazaira
nas que a brisa -música lizgaira-
arrincaba un son ledo e señardoso.

Naquel edén, á sombra do loureiro,
rebentaban os nosos ensoñares
con mainos cintilares de luceiro.

Alí non sentía coitas nin pesares:
¡eu era o universo, o mundo enteiro
ateigado de luz e de cantares...!

Sonetos á casa de Hortas (1997)


venres, 2 de xuño de 2017

Sireas na cidade

Cando brúa unha sirea
polas rúas da cidade
a xente ponse inqueda
e perde a tranquilidade.

Cando brúa unha sirea
co seu estridente son
¡a xente sinte a angustia
baterlle no corazón...!

Cando brúa unha sirea
con barullo escandaloso,
todo o mundo se pon triste,
silandeiro e temeroso.

Cando brúa unha sirea
de ambulancia ou policía:
¡o seu berro é un coitelo
de folla aceirada e fría!

Cando brúa unha sirea
de policía ou bombeiros:
¡o seu bruar mete medo
cos seus laídos tristeiros!

As rúas do vento ceibe (1979)

xoves, 1 de xuño de 2017

O saúdo dos altos cumes

Nestas soidades nidias do Xistral,
na compaña de nubes e lavercas,
veciño do Cadramón e a Pena Guía,
ollando o nacemento do Masma,
do Eume do Landrove, eu só son
unha palabra, un chío, un case nada
varrido polo vento e a chuvia.
Desde aquí adivíñanse e saúdanse
os altos cumes da Galiza:
Pía-paxaro, Pena Trevinca, Faro,
Pico de Avión, Pena Corneira,
Serra de Meira, Ancares, Manzaneda,
singular e senlleiro Pico Sacro
ferido polo lóstrego e a lenda.
Teimo e cismo no Cristo de Fisterra,
no San Andrés de Teixido,
na Nosa Señora da Lanzada,
na Santa Marta de Ribarteme,
na Santa Isabel de Outeiro de Rei,
na Señora Saleta de Astureses,
na Virxe da Barca e no Corpiño.
Enchenseme de brétema as lembranzas
e unha nube inmensa de tristura
cae, como unha sombra, nos meus ollos.
Sinto a acesa canción dunha laverca
coa súa voz de luz e terra namorada:
trátase da ave prodixiosa que
canta, desde o século trece,
na inesquecíbel cantiga do Rei Sabio.

Versos do lume e do vagalume (1982)


mércores, 31 de maio de 2017

O lobo

Ven o señor Lobo
-¡que medo, neniño!-
polo monte abaixo
¡e asusta o camiño!

Trae lume nos ollos;
nos dentes coitelos
tan ben afiados
¡que dá medo velos!

¡Qué dá medo velos;
arrepío ollalos...!
¡Ven o señor Lobo
con instintos malos!

Anda paseniño
con pasos calados.
Años e ovellas:
¿estarán gardados?
Ven o señor Lobo
con paso seguro:
¡a luz dos seus ollos
fura no escuro!

Escóitase lonxe,
perdido entre matos,
na soidá do monte,
oular de lobatos.

Chega o señor Lobo.
A súa ollada fría:
¡pon os pelos dereitos,
o sangue arrepía...!

O sangue arrepía,
o corazón xea:
¡está o señor Lobo
venteando a aldea!

            Os soños na gaiola, 1972

sábado, 20 de maio de 2017

Fame de amor

¿Vén familia de fame ou de que vén?
Fame de amor, de fe, de claridade,
de beleza total, de eternidade.
Fame de aquel que tivo e xa non ten.

Non quero misericordia de ninguén:
amar por compaixón é caridade.
Un prefire pasar necesidade
que renunciar a ser home de ben.

A familia é o desexo do perfeito
onde queremos gozar lar e abrigo,
seguranza, compaña, amor e teito.

Mais a familia tamén é ese amigo
que, xenerosamente, está contigo
sen ollar intereses nin proveito.

Sonetos á casa de Hortas (1997)

mércores, 17 de maio de 2017

Chairegos caudais

Unha vez máis -e sempre, sempre-
os meus ríos menores
cruzan o territorio máis fondo
de min mesmo: Río Pequeno,
de Robra ou Santa Marta:
tres nomes para un só
caudal feble e calado.
... e o Ladra...
O Ladra, puro, chairego e xogoral,
clamando sublevado contra
a terra e o ceo: como un can

poderoso, silvestre e vagamundo.

Ritual para unha tribo capital de concello (1988)