A onde quer que eu vaia

A penas sei da luz. Xa non me lembro

do preciso alfabeto dos amañeceres.

Ando moi inseguro polas incertas

raiolas do luar. Sempre me perdo

no cintileo de estrelas e luceiros.

O resplandor brutal dos meridias

estivais agrédeme e aniquílame.

Amo, con fidelidade e intensidade,

os ouridourados solpores do Outono.

E gardo, no máis fondo de min,

para iluminarme e para alumarme,

o gris cinza que cega á miña tribo.

Oráculos para cavaliños  do demo (1986)

Roi Xordo

Roi Xordo, capitán, xérmolo e soño
que agromou, fermoso e fraternal,
nesta sombría tribo: labarada
de irrefreábel paixón purificante.
Un lóstrego cegou a creación.
Ardeu a terra.
Ilumináronse
os osos dos noso defuntiños.
Rebentou de novo a Primavera
como nunca os nacidos a lembraran.
Pero logo voltaron os miñatos
sementar a tristura e o non ser.

Oráculos para cavaliños do demo (1986)

Arcadia

Durante toda a miña vida andei

a soñar, longa e fondamente,

coa Arcadia marabillosa, lonxana

e lexendaria.

Viaxei á Grecia

e, con ollos atentos e avarentos,

contemplei a Arcadia: é unha

paisaxe de oliveiras e penedos,

gris e brava, onde hai un pobo,

pequeno e miserento, chamado

Paradisus: nada menos.

Todo

era árido, pobre e desolado.

Entón pechei os ollos cara afora

e abrinos cara adentro.

E puiden

ollar a Arcadia feliz e verdadeira.

Oráculos cara cavaliños do demo (1986)

Revelación

Acontece, en raras ocasións,

que sentimos ferida

a nosa intimidade.

O desacougo róenos:

desequilibra e altera

a nosa paz, conmove

á nosa nada silandeira

e vainos murchando

as rosas máis banais

e aviventando estrelas

que estaban apagadas.

Entón un innominado,

confuso deus descoñecido

pode falarnos. E salvarnos.

Oráculos para cavaliños do demo (1986)

Ideais

¿Onde os ideais e os moi altos

e ceibes soños xenerosos

que eran falcós voando sobre

o noso vivir sobresaltado?

Caeron as follas do Outono

e vasoirados foron

cos refugallos e os lixos.

Non nos inmutamos nin sofremos.

Nós seguimos tan tranquilos,

tristes, mediocres e infelices.

Oráculos para cavaliños do demo (1986)

As horas

¿De que lugar veñen as horas?

O seu corpo está feito

de luz, de aire e nada.

Foxen por descoñecidos

e irreais camiños cara

a un alén de néboa e auga.

Nunca nos foi dado ollar

o seu corpo translúcido

e invisíbel. Nin tocarlle,

lixalo co noso calor humano

e co noso suor perecedoiro.

Adiviñamos e intuímos que,

se puidésemos ollar a face

núa dunha hora, un non era

quen de resistir a súa

pureza fría. E morreríamos.

Oráculos para cavaliños do demo (1986)

Mito

Unha pinga de orballo,

o recendo da rosa,

a memoria dun xesto,

o tremor dunha sílaba,

permanecen no tempo,

grávanse a lume e ar

na conciencia daqueles

máis atentos e lúcidos

e fanse mito.

                      ¡Mito!

Único símbolo posíbel

que os deuses poderosos

aceptan e comprenden.

Oráculos para cavaliños do demo (1986)

Palabras

Palabras hai que desacougan,

mancan,

queiman como un ácido

ou ferro ao vermello-vivo,

no lugar que máis doe

e que máis fere.

Un ten que botalas fora de si

para que enfríen e sexan,

un intre só, punto de lume

no grande xelo do mundo.

Acontece, ás veces, que esta

nosa palabra desvalida

se fai canto e sentimento

aos que se lles nega

presencia e eternidade.

O sentimento pasa.

E o tempo deixa morrer

a queimante palabra en desamparo.

Oráculos para cavaliños do demo (1986)

As cousas

Teño usada moita vida

en ollar, observar

e interpretar a fala

opaca, escura,

enigmática das cousas.

Nunca se entregan

doadamente. Precisan

amor e un tempo lento

e íntimo. Non se dan

enteiras. Só deixan

ollar anacos mínimos

do que son,

dun xeito

escuro e lostregante.

Oráculos para cavaliños do demo (1986)

As cousas

Teño usada moita vida

en ollar, observar

e interpretar a fala

opaca, escura,

enigmática das cousas.

Nunca se entregan

doadamente. Precisan

amor e un tempo lento

e íntimo. Non se dan

enteiras. Só deixan

ollar anacos mínimos

do que son, dun xeito

escuro e lostregante.

Oráculos para cavaliños do demo (1986)

Anceio

Un sabe que non cabe no mar

o seu anceio.

                           Nin a terra

ou a bóveda celeste teñen

capacidade para contelo.

Foxe de súbito.

                           Vai a lonxe.

Procura on sei que: unha

fonda sede que non se pode

matar nunca xamais.

                                    Sempre

volta desiluso, canso

e moi tristoño.

                            E falamos

fantasticamente, é dicir:

con rigor e verdaade.

                                   Se acaso

un día non voltase iríao

procurar, amiga,

                                   na sombra

delicada do contra-soño teu.

Oráculos para cavaliños do demo (1986)

Indecisa luz

Gastamos a nosa vida, intre a intre,

os soños máis puros e máis nidios

só en amar a terra e interpretar

o total significado das súas palabras,

a mensaxe da súa música

e a clara transcendencia

dos seus rumores mainos e sutís.

Atopámonos despois de tantos anos,

cunha luz indecisa e tremelante

e non sabemos, nin adiviñamos,

se serve para matar as alboradas

ou para alongar a vida dos solpores.

Oráculos para cavaliños do demo (1986)

Ítaca

Cando ollei xurdir, entre o azul
incríbel do ceo e máis do mar,
a illa mítica de Ítaca,
co seu lombo de egua ou arroaz,
quedei estantío, trasvirado
a mundos de viaxes e aventuras
vividos na infancia xa lonxana.
Lembrei a Penélope e a súa teia.
Evoquei tamén ao cauto Ulises
e a firme fidelidade do seu can.
De súbito envolveume e posuíume
o arraigado amor á miña tribo.
E sentín un desexo inevitábel
de regresar para sempre e non saír
da illa melancólica que eu son.

Oráculos para cavaliños do demo (1986)

Desterro?

Síntome desterrado dentro de min,

mesmo na fronteira do non ser

onde a melancolía se fai mágoa

e a única seguridade é a incerteza.

Ata min chega o mundo externo

como un rumor a penas perceptíbel.

¿Onde está a beleza e a maxia,

fonda e escura, da palabra?

                                            Onde

a paisaxe que un ama e recoñece?

Nada queda xa dos libros sacros.

Un comeza a cavilar sobresaltado

se a vella, amada tribo, non será

só ringleira de sombra e de fantasmas.

Oráculos para cavaliños do demo (1986)

Biografía dunha folla

Este poema ben podería adicarse a aqueles/as que voan do fogar, estudar ou traballar fóra, coma folliñas que deixan a árbore na que se criaron...

Biografía dunha folla

Agromou a folla. Naceu

para ollar con asombro

ao universo e para

clarificar á Primavera.

Escoitou a música

enfebrecida e delicada

dos paxaros. Tremeu

de desexo e de paixón

cos agarimos mainos

e sutís da brisa

recendente e invisíbel.

Contemplou enviso

a máxica floración

de todo canto existe.

Deuse ao estío.

Ao chegar o Outono

desprendeuse da árbore

que a ataba e, sen máis,

botouse mundo adiante.

Oráculos para cavaliños do demo (1986)

Entrega

Andei a esculcar, ano tras ano,
con atento e delicado ouvido,
a voz de cada ser ou cada cousa:
o cintilante sorriso do orballo,
a sinfonía do día baixo a luz,
a palabra sacramental dos ríos,
a cifrada mensaxe das estrelas,
os latexos da noite,
o sutil pestanexar da rosa,
o rumor das nubes camiñantes,
o doce fluír do noso sangue,
a animación de todo o inanimado.
E podo afirmar coa boca chea:
paisaxes, cousas e animais
falan galego.
                      Só en galego
se pode comprender e posuír
en total plenitude esta terra.

Oráculos para cavaliños  do demo (1986)

Outonecendo

Sinto como vou outonecendo día a día,

abríndome a un vento un pouco frío

para que percorra de vagar

esta nación minúscula que eu son:

pequeno territorio en soidade

iluminado só, amiga miña,

polo doce calor da túa tenrura,

agora e sempre chama poderosa.

O vento anda os meus camiños,

habita os meus xardíns,

galopa as miñas fragas interiores,

vai despindo os meus carballos,

deixando sen follas -ouro e cobre-

as vides íntimas para perderse

no esguío caudal dos meus regueiros.

O meu sol é case ouridourado.

Vou cara ao inverno. Con certeza sei

que os meus ollos, un día, serán neve.

Oráculos para cavaliños do demo (1986)

A visita inesperada?

Cada persoa pensa na morte de xeito diferente, e mesmo vai cambiando esa percepción co paso do tempo e coa perda dos seres queridos. Aquí quedan estes versos de Manuel María, tan leves como a chegada desa visita, inesperada sempre:

Morte

Sospeito que morrer é

desterrar soidades,

borrar lembranzas,

prescindir da paixón,

afogar melancolías,

alonxar para sempre

fantasías, soños,

medos, latexos,

fechar pesadamente

os ollos e quedar

imóbel, frío,

branco e translúcido:

perfecto como a neve.

Oráculos para cavaliños do demo (1986)

Metáfora actual

Seguro que podemos ver reflectida nestes versos algunha situación de dramática actualidade. Percorrer camiños de incertidume é o que fan miles de persoas no mundo no seu tránsito dun lugar a outro, e moitas veces, non hai retorno posible...

Camiño

Marchamos camiñando silandeiros

por un deserto tenebroso,

arredados da extraviada tribo

que ergue o seu corazón

a imaxa dun ídolo de barro,

retrato fiel do seu inimigo.

Nós procuramos a lonxana luz,

só raiola incerta e dubidosa,

coa absoluta certeza de que

o camiño de ida non ten volta.

Oráculos para cavaliños do demo (1986)

O fogar, a tribo, sempre

E a tribo do Manuel homenaxeouno de novo onte en Outeiro, onde repousa

Aquí ergueuse un fogar. E nel
ardeu o lume. As súas faíscas
cintilaron un intre. Voaron
como estrelas pequeniñas
na firme procura dun destino.
Tamén, un día, amamos á beleza
e deixamos que a súa luz
nidia, exacta e verdadeira
nos ferise forte e fondamente.
Entre a ruína dos nosos febles,
senlleiros corazós permaneceu
o rescaldo da fogueira que
a través dos anos nos quentou.
E algunhos de nós aínda agardamos
luz e salvación para a nosa tribo.

Oráculos para cavaliños do demo (1986)