Ferido de morte

Mortalmente ferido vou polas

palabras,

perdido no seu mar

de néboa e vento,

alumado polo seu sol

crepuscular de media noite.

Vou gastando, sen máis,

o fabuloso e máxico caudal

das marabillosas palabras

que me deron,

derramando o seu ouro,

usando

a súa imprecisión suxeridora

dun xeito cego e inconsciente.

Chegará un día no que xa

estarei baleiro e non

terei máis palabras para gastar.

Con todo sempre gardarei

a palabra máis íntima

e máis pura

para poder nomear ao meu amor.

Os lonxes do solpor (2012)

Amo esta terra

Amo esta terra desnuda e luxuriosa,

a terra que nos ten e nos devora:

esta amante fatal que nos namora

coa súa graza lixeira e poderosa.

Amo esta dona que cala, ri e chora,

que se mostra atrevida e pudorosa,

que produce a camelia e mais a rosa

e que, logo da noite, trae a aurora.

Amo esta marabillada terra en flor,

as lúcidas lumieiras do sentido

e o delicadísimo lume do amor.

Só, de verdade, vale o amor vivido:

aquel que pode vencer a nosa dor

e liberarnos da nada e do olvido.

Os lonxes do solpor (2012)

A orixe verdadeira da humanidade

A terra é a nai que nos xerou

e nos pariu. A muller desexada,

a que nós amamos e ela nos ama.

A beleza soñada e conquistada.

O noso pasado é terra.

A nosa historia só é terra.

Terra o noso futuro. Non hai máis.

Non hai, non, máis soño, fantasía

ou verdade absoluta e transcendente:

humus = home/muller = humanidade.

Os lonxes do solpor (2012)

A luz do corazón

A única palabra verdadeira

que se escoita unha vez

en toda a vida:

                        aquela

que revelan os deuses

vaise adelgazando,

luíndose, perdendo a súa

imprecisa materia corporal,

facéndose lixeira,

translúcida,

in-mar-ce-sí-bel

até que se converte

en rosa, lúa, caravel

ou preciso salouco dun paxaro

que nos enche de luz o corazón.

Os lonxes do solpor (2012)

Brisa máxica de abril...

Esta brisa máxica de abril

da que nacen as rulas

e as lavercas,

feita coa luz da primavera

e coa derradeira ollada

das últimas camelias,

trae un recendo virxe

de menceres intactos

e un latexo

de días aínda non usados:

que palabra purísima

poderei crear para nomeala?

Que palabra ou silencio

para dicir con xusteza

o seu

tremor de lúcida alborada?

Os lonxes do solpor (2012)

Esborrallándoo todo

Seica fomos aniquilando os mitos,

contaminando o mundo,

esborrallando os soños,

dispersando a tribo,

uniformando todo,

perfeccionando o ego,

practicando a soberbia,

masificando a vida,

empobrecendo a fantasía,

alongando a dor inutilmente,

violando a íntima e sagrada

autenticidade

da nosa propia morte

e procurando, como tolos,

outros mundos no espazo

pois esta terra que nos deron

xa vai resultando inhabitábel.

Os lonxes do solpor (2012)

Perder a palabra

O pobo que deixa perder a súa palabra

creada, herdada, usada, revelada,

aquela que lle é propia e singular,

a que é unicamente súa,

está empobrecendo o mundo

e perpetrando o seu propio xenocidio.

Ese pobo vil

ollará aniquilada as súa lembranza

e o seu nome indigno

borrarase, sen máis, do universo:

hai agresións á beleza e ao espírito

que a vida non tolera nin perdoa.

Os lonxes do solpor (2012)

Faísca de eternidade

A terra é inocente, pura, inexorábel

mais o seu secreto instinto

obrígaa a elixir

                                                   e faise

árbore,

                         rocha,

                                                   nube,

mar, paxaro, peixe ou ser humano.

Cando a terra se pon a soñar

                                      e se conmove

chega, dun xeito fatal e necesario,

a un altísimo grao de lucidez:

a materia vóltase nidia, luminosa

e entón                          -unicamente entón-

é cando acada a súa máxica

faísca              esencial             de eternidade.

Os lonxes do solpor (2012)

Escuras palabras

Da fonte misteriosa e escusada

da nosa intimidade agroma

a auga das palabras:

unhas son escuras

e outras teñen unha luz

estraña, firme e cegadora.

Acontece entón

que as palabras máis claras

son escuras.

                      E as escuras

non acadan nunca o resplandor

nidio e cintilante das máis claras.

Os lonxes do solpor (2012)

A palabra, defensora o silencio

Non hai nada no mundo, nada

tan fondo, lúcido e fermoso

como a nidia claridade

da palabra.

Ouh: a palabra!

Maxico paxaro deslumbrado,

floración da vida,

sangue caudal e luminoso,

marabillosa lembranza

do tempo feliz do paraíso,

certísima memoria do futuro.

Un ama até aos límites

o impenetrábel misterio

do silencio

e, para defendelo, usa

a forza poderosa da palabra.

Os lonxes do solpor (2012)

A luz da palabra

 Non sabemos se primeiro foi

a luz ou a palabra,

a palabra da luz,

a luz da palabra,

a palabra sen luz,

a luz sen a palabra.

Mais a palabra ten luz

e pode, quizais, acontecer

que a luz non ten palabra.

Os lonxes do solpor (2012)

A palabra do poeta

Os bardos, a diferenza da maioría dos outros mortais, fan máxica esa pequena ferramenta de comunicación que é a palabra:

Levamos toda a nosa vida amando,

a palabra,

loitando coas palabras,

en guerra coas palabras,

tentando vencelas,

denudalas

e ficar apenas

coa lúcida pureza da palabra

para que sexa unicamente

claridade,

                 música,

                               resplandor,

tremor puro

que poida

mover e conmover a creación.

Os lonxes do solpor (2012)

Días de incertidume esperanzada

Na noite escura estou, na incertidume,

neste absurdo foscor do non saber,

na agarda esperanzada do mencer

e no silencio total da servidume.

E, polo tempo, navego sen saber

abandonar nunca máis este costume,

este degaro fiel que me consume

e me empurra calado pró non ser.

Non sei como loitar contra o escuro.

Mais síntome moi firme, ilusionado,

aínda que mortal, triste, inseguro.

Co corazón ergueito e namorado,

cara ás néboas incertas do futuro:

andando vou, senlleiro e resignado.

Os lonxes do solpor  (2012)

Compromiso

O autor de Outeiro de Rei manifestou o seu compromiso vital poeticamente en numerosas ocasións; esta composición dos seus últimos tempos exemplifica ben esa actitude:

Mentres corra polas miñas veas

o sopro máxico da vida

                                    estarei

firme e de pé como unha árbore

-freixo, carballo, bidueira-

para que se pousen en min

todas as tribos dos paxaros

e circule o sangue meu

con ritmo de chíos e cancións.

Nas miñas polas rumorosas

acollerei os ventos para que

me conten novas do seu peregrinar

polo largo mundo.

                                     Polas noites

recollereime en min e soñarei

contigo,

             acompañado e vixiado

pola luz cintilante das estrelas.

Os lonxes do solpor (2012)