A palabra

 

Nós, de verdade, unicamente temos
a palabra. Só a palabra verdadeira
pode traducir a pechada
e insondable soidade do noso ser.
Só a palabra, a propia,
a que pertence á nosa lingua.
A que amamos. A que usa,
coñece e recoñece a nosa xente.
Sen a palabra sería a pobreza,
a miseria total, a impotencia
a escuridade e o non ser.
Mais hai quen manipula, forza,
retorce, desfai e prostitúe
o auténtico senso da palabra.
Hai quen minte. E aínda hai
o frío, feroz asasino da palabra.

                    A luz resucitada (1984)

Cultivar soños melancólicos

No Club de Lectura da Casa-Museo de Manuel María, hoxe unha das lectoras recitou, entre outros versos do autor de Outeiro, este poema que serviu de peche á sesión na que comentamos Ardalén, de Miguelanxo Prado. Se tivestes o pracer de ler esa novela gráfica, decatarédesvos do ben que encaixan estas verbas coa historia que conta. Se non o lestes, non esperedes máis para facelo!

Pastoral

Non hai ningún oficio tan fermoso

como o de pastorear as palabras,

abrir o sentimento cara

a flor dos días máis felices

que recenden a liño fresco,

a mazá reineta e a nostalxia.

Uso os meus outonos, mentres

vou pouco a pouco envellecendo,

en cultivar soños melancólicos,

revivir paisaxes coñecidas

e alumarme por dentro: iluminarme 
co resplandor da luz que máis amei.

            
A luz resucitada (1984)

Arraigamento

Estamos chantados na vida sen saber,

ollando o que está á beira nosa

con cansados ollos rutinarios.

Non profundamos

na esencia das cousas e do mundo.

Ás veces desexamos ser penedo,

regueiro, vento ou nube

e camiñar sen rumo nin destino.

Mais non nos imos. Non. Permanecemos.

A luz resucitada (1984)

Xardín para as lúas invernais

Un sinte dun xeito fondo, lento,

silandeiro e nostálxico como

vai anoitecendo o propio corpo

e quedan lonxe, a penas soedade,

o caravel aceso da paixón

e as rosas vermellas do instinto.

Outono meu, azul dourado;

estrela do luceiro, Venus clara,

amiga dos tristes e dos tolos,

confiovos todo canto teño: un

pequeno tesouro de lembranzas

para que as fagades florecer

e que, o seu sutil recendo, sexa

o meu xardín nas lúas invernais.

A luz resucitada (1984)

Ave fénix

Endexamais din ao vento

as levísimas cinzas

das usadas lembranzas,

nin o remol das rosas

abrasadas de amor

ou a escura borralla

dos soños mal soñados.

Estremecidas cinzas

que gardo a cal e canto,

con tino e sentidiño,

no escusado celeiro

das cousas máis amadas.

E conservo esas cinzas

para poder sementalas

de ensoños e nostalxias,

pois todo o que existiu

terá resurrección

cara a unha luz moi clara.

A luz resucitada (1984)

Tenrura

Pouco importa que a ave da esperanza

ou a chispa amarela do desexo

crucen por nós como un salouco

par converterse en néboa

ou sombra esvaída na lembranza.

O que de verdade importa,

amada e irrenunciábel compañeira,

é a chama delicada da tenrura

coa que alcendemos o lume

no que queimamos a monótona

tristeza dos días e onde arde,

serea e mansamente, a árbore

fidel e rumorosas da nosa propia vida.

A luz resucitada (1984)

Mensaxeira fuxidía

Bolboreta

Bolboreta: vas, vés, volves

a ir e volves a fuxir

voando en círculo, indo,

vindo, voando de novo

e outra vez revoando

nun espazo reducido,

sempre arredor da luza

que te acena e chama

con fulgor irresistíbel,

coa súa chama mortal

que te aniquila,

¡ouh pequena, delicada,

fráxil bolboreta voadora:

don, oferenda, mensaxeira,

do deus dos intres fuxidíos!

A luz resucitada (1984)

O anxo da miña garda

 Anxo da garda, custodio

dos meus afás de neno:

eras loiro e miúdo,

con mofletes redondos

como balugas de manteiga,

usabas un nimbo dourado,

un vestidiño azul e rosa,

unha espada de lume

e unhas azas febles

de abella ou bolboreta.

Lembro as nosas conversas

en longos ensoñares

entre a vixía e o sono.

Hai xa moitísimos anos

que non sei nada de ti,

anxo da garda, centinela

fiel da miña infancia.

A luz resucitada (1984)

A Saleta

Non sei como agradecer tanta tenrura,

tantos días usados en común,

tantas horas de plenitude,

tanta beleza que enterraches en min,

tanta luz gastada simplemente

en ollarme envellecer: oficio duro,

doente, fatal e inevitábel.

Eu só teño, para celebrar a túa

nidia e inmarcesíbel primavera,

esta melancolía señardosa

semellante, cecais, a unha camelia

e as palabras murchas e acedas

que intentan florecer nos meus poemas.

A luz resucitada (1984)

Rosas

Sempre a rosa. Sempre:

a forma,

a cor,

o recendo,

a luz,

a perfección da rosa.

Prefiro a rosa vermella.

E amo a rosa branca

porque cando lle digo

simplemente: ROSA,

entorna os ollos,

trema

e ruborece.

A luz resucitada (1984)

Vagalume

Meu pequeniño vagalume,

verme verde:

ti soio contra a noite

vas polos vieiros

co teu nada de luz,

humilde e verdadeira,

¡faísca dun ensoño,

a penas po de estrela!

A luz resucitada (1984)

Camiños

En memoria de quen percorreu o monte para loitar polos seus soños e os de toda a sociedade tolleita polas leis dun estado inxusto e criminal. 

Camiño firme cara á luz

coa incerta decisión

de ignorar os camiños.

Sei que a luz é verdade

e que os camiños van

dende a néboa á brétema

e nunca teñen volta.

Nós case non somos.

Nin fomos nin viñemos.

E unicamente os soños

son exactos e certos.

A luz resucitada (1984)

A casa

Este meu corpo: habitado fogar

coas portas ben abertas

para que entren por min

as músicas de perto,

os rumores de lonxe,

os ventos peleriños, o mundo

externo, complexo e variado.

Manteño as miñas fiestras

interiores sempre iluminadas

para guiar e amparar

aos errantes soños vagamundos.

A luz resucitada (1984)

Á noite

Hai unha noite soio nosa: galega,

certa, inmensurábel, abraida,

ateigada de maxia misteriosa,

de seres entre reais e irreais,

revelaciós, altos oráculos

e unha estraña música que canta

no noso ser, crente e dubidoso.

Noite ambigua de brétemas e tebras

e un sutil medo, fino e delicado,

aquecido pola luz pálida da lúa

e as brasas frías das estrelas.

A noite galega é toda néboa:

envolve, apalpa, olla, escoita

e ignoramos se empeza ou se remata.

A luz resucitada (1984)

Dúbida

Hai intres escuros nos que un

sinte apagado o entusiasmo:

chove, chove e xea na nosa

máis escusada intimidade,

un longo inverno inacabábel

enfusca o noso corazón

e as palabras dos outros

chégannos alleas e lonxanas.

¿Cómo podemos, pois, decídemo,

abrirnos de verdade aos demais

e recuperar para sempre

a fe, a sorrisa e a alegría?

A luz resucitada (1984)

Nubes

Unha nube é un fume melancólico,

un río do revés,

unha ameaza de tronada,

un inalcanzábel paraíso,

un soño a medio construír,

un máxico espello viaxeiro,

unha ave estraña e ceibe,

un enorme salouco xigantesco.

Mais un vive nas nubes

e nunca revelará o seu segredo.

A luz resucitada (1984)

Gaivota

Nube, sal, rocha chumbenta,

sol e brisa,

pesada levedade:

os teus brazos son

azas longuísimas

que non puideron nunca

fatigar ao ar, teu vencedor,

¡ouh música de trebón,

trono de escuma!

Moi triste asunto é oír

eternamente ao mesmo mar,

máis é un fondo gozo,

un alto don dos deuses

ter, por único destino

e fiel amizade confidente,

unha soia gaivota. Soio unha.

A luz resucitada (1984)

O viño mouro

Viño mouro que semellas a noite

ou os roibós acesos do solpor,

don eucarístico e pagano

ao que o meu ceo da boca

coñece, saborea e ama.

Nesta vida feble e fuxidía

somentes temos tres compañas

fronte ao noso radical desamparo:

o amor, o viñiño e a amizade,

trindade perfecta

que fai do home existente

consciente de ser e de vivir.

¡Ouh viño, amigo e compañeiro,

esencia e flor da terra,

lume e forza do sol:

penetra, queima, abrasa

as miñas veas tépedas

e faime claro e ledo o corazón!

A luz resucitada (1984)

Cervo

Cervo en liberdade, luz e aire:

ábreste docemente como

unha raiola de lúa enfeitizada

na terra carnal dos nosos soños

e fas sagrado o bosque rumoroso.

A arboreda xentil que te coroa,

grave e lene -tal a brétema-

é a única alborada que pode

facer agromar do corazón

unha música pura e misteriosa.

Cervo que baixas con urxencia

a nidia limpidez da auga fría

para cumprir o rito de beber

as cores o os misterios da mañá.

Cervo, camelia tremelante,

marabilloso Outono en plenitude:

convérteste en espello,

salouco lonxano e esvaído,

lene melancolía vagorosa

e fulgor que cega: como o lóstrego.

A luz resucitada (1984)

O desexo

Sinto o sangue fervendo, alporizado,

un océano de lume

avanta incontíbel polas veas,

semella que os miolos

van -de súpeto- a estourar.

Un queda sen folgos

cos beizos resecos e sedentos:

é o desexo ouveando, afiando

navallas e coitelos, alcendéndonos,

queimándonos,

facendo faiscar os nosos ollos

e poñendo en pé ao ser do noso ser.

A luz resucitada (1984)