Canción para o Sil

Meu vello Sil cantareiro,

meu vello Sil cantador,

¡chegas feliz e riseiro,

marchas riseiro e cantor!

Meu vello Sil pelengrín,

viaxeiro e namorado:

¡pasas a ponte en Petín

e ollas o pazo de Arnado!

Meu vello Sil das canciós,

vagamundo e tarabelo:

¿lembras as vellas lexiós

na ponte de Sobradelo...?

Eu quero que me respondas,

vello Sil das aureanas:

¿aínda viven nas túas ondas

as doces ninfas paganas?

Meu vello Sil dos romanos,

detén o paso, non corras:

¿hai lugares máis humanos

que as terra de Val de Orras?

O Miño canle de luz e néboa (1996)

Falan os ríos

Nós, tan humildes, somos ríos pequenos

que bicamos a terra con amor.

Ríos sen gloria que lle damos ao Miño

o noso amor sinxelo: luz e auga.

Damos todo boamente como dá

o paxaro ao vento a súa canción.

Somos só un nome.

Somentes somos grandes ríos

cando nos ten enteiramente o Miño.

Somos unha sombra dunha sombra

cunha lembranza nidia

de árbores, seituras e sementes.

Non somos case nada.

Nin case somos ríos.

¡A nosa almiña de pequenos ríos

fai o poder caudal do Grande Río!

O Miño canle de luz e néboa (1996)

Memoria da auga

Fala o arado

Eu, arado, para mancar a terra,

para fenderlle a entraña,

para que o trigo e o centeo nazan.

Eu, arado vello, non lembro

o tempo no que viñen ao mundo

para facer humildemente

a deitura dos sucos

polosque imparabelmente corre

a seiva e a vida da campía.

Eu, arado vello, fun carballo

erguido, potente e estantío

e nacín á beira do Pai Miño.

¡Eu, meus amigos,

tamén sei facer pequenos ríos!

O Miño canle de luz e néboa (1996)

O río Sil

                    1

           Fala o río Sil

Porque eu nacín tan lonxe

quero morrer galego.

Teño posta a lembranza

no lugar de Cuetos Albos

onde teño fundamento.

Logo as hortas do Bierzo,

de Covas e Pardollar.

¡Terras metidas en min

que non se me esquecerán!

Formo e conformo a paisaxe,

arrolo o viño na vide,

comigo levo a saudade

de moitos pobos e vilas:

¡Pumares e Val de Orras,

Montefurado, Sequeiros,

Quiroga, San Clodio, Rairos,

Nogueira, Amandi, Pombeiro!

Bibei, Soldón, Lor e Cabe

traénme, no seu caudal,

ledas canciós que compiten

coa ave máis principal.

Chego, por fin, a Os Peares,

para poder descansar:

o Miño bótame ao lombo

e sen máis... ¡lévame ao mar!

O Minho canle de luz e néboa (1996)

Tempo de romaxes

A Romaxe de Crentes Galegos tivo lugar onte en dous espazos máxicos de Outeiro de Rei: Penas de Rodas, na parroquia de Gaioso foi o primeiro; ao segundo deles, o campo da Santa Isabel e a súa ermida -pola que tanto se devanou o poeta cando estaba en ruínas-, vai adicado o poema ao que pertencen estes versos:

A ermida de Santa Isabel de Outeiro de Rei

Ti, ermida de Santa Isabel, tan sinxela,

calada, solitaria e humilde, erguida

na confluencia do Ladra coa do Miño

no meu Outeiro de Rei da Terra Chá:

cristianizas un lugar privilexiado

onde os nosos devanceiros veneraban

o misterio do mundo, o saberse pequenos

e impotente, anque neles ardían

inconmensurabéis desexos de infinito.

Neste lugar sagrado daban culto

aos antergos e humanísimos deuses

das augas, dos bosques e dos ventos.

Os ritos continuaron no tempo.

A nosa xente, xeración tras xeración,

baixo o ardente sol do mes de xulio,

acudía á ermida e imploraba piadosa

farturentas anadas de centeo e de trigo

e que a vida seguira o seu camiño.

O Ladra mostrábase entón máis cantador

e as augas do Miño transportaban

pregos, músicas, tristezas, alegrías

que se facína río, auga lustral

purificadora de mágoas e miserias [...]

O Miño, canle de luz e néboa (1996)

Terras bicadas polo Miño

Aquí queda o principio deste poema onde o poeta chairego percorre de vagar as terras que atravesa ese camiño de auga que é o Miño:

Terras

Terras ledas, caladas humildes e amorosas

feitas a rella de arado e pan centeo,

de homes escuros que vos aman

deica darvos a vida sen protesta,

queixa, blasfemia, maldición ou laio.

Terras polas que o Miño pasa silencioso:

aínda que vos bica non vos falou de amor,

nunca vos dixo a doce tenrura que leva

chantada como un coitelo nas entrañas.

Terras pacientes, sinxelamente boas,

ás que Abril agarima en vento maino:

dádeslle ao Miño todo o voso amor.

Baltar, Pacios, Liñares, Triabá, Lugo,

Ponte Vilar, Sinoga, Rábade, Mirapeixe,

Outeiro de Rei, Martul e Asteriz...

O Miño, canle de luz e néboa 1996)