luns, 7 de decembro de 2015

A paisaxe é fermosa...

A paisaxe é fermosa, fermosa; moi fermosa
anque algún profundador, sen dúbida
moi culto, lido, sabido e entendido,
teña dito que a paisaxe é somentes
un estado de alma máis ou menos.
A paisaxe é fermosa porque os ollos
poden atopar nela o seu lecer, porque
a alma se pode misturar coas cousas
e o canto dun regueiro, o vento que zoa
pódennos dicir mensaxes inefábeis,
revelaciós que non puidemos sospeitar.
A paisaxe é fermosa porque nós podemos
ir de vacaciós ao campo nun auto
-é un dicir- máis ou menos cómodo
por unha estrada case transitábel.


Pero se tivéramos que andar polos camiños
esnaquizando os pés contra os pelouros,
sementando centeo, millo e máis patacas;
se tivéramos que suar pola seitura,
andar virando o monte cun eixado,
mal mantidos con centeo e con touciño,
sulagados no atraso e na ignorancia,
suando de sol a sol o noso pan;
e se, cando xuntáramos un peso,
tivéramos que pagalo polo gando,
por porcos e galiñas, polos carros,
por contribuciós e pragas do campo,
por entrar nun feira, por saír,
por impostos directos e indirectos,
por ir ou por non ir, por subir e baixar...
Entón, nós, tan sensibelmente líricos,
procuraríamos fuxir a outro país
porque nos dará arrepío o sufrir
a escura, cruel realidade, agachada
baixo as formas belidas da paisaxe.

Remol (1970)

domingo, 6 de decembro de 2015

Xa vén vindo...

Panxoliñas do Advento

1

Este ar non ten asubío.
Tampouco ten aloumiño:
só un vento cheo de frío
que se pousa no camiño.

Está a chegar o Nadal:
o seu vento milagreiro
ten de cantar no Portal
e de acender o luceiro.
2

Na follaxe dun carballo
naceu un vento ventiño:
¡ten sinxeleza de orballo
e chíos de paxariño...!

Nas claridades do día
brilla o gozo do mencer.
¡Anda moi leda María
porque Xesús vai nacer!

Panxoliñas (1992)

sábado, 5 de decembro de 2015

Égloga pura

Égloga dunha égloga

Miña égloga en azul, en amarelo,
na procura do verde verdeterra
e do branco da lúa ou do da
neve. Égloga miña pola que
voan os paxaros, cantan
entusiasmados os regueiros
e murmuran as brisas delicadas:
nela nacen, viven e morren
os máis doces amores pastorís
e saloucan crisfales e amarilis.
Égloga das orixes na que o edén
estaba nas paisaxes míticas,
irreais e bucólicas da arcadia.
Égloga só de ar. Égloga pura.

As lúcidas lúas do Outono (1988)

venres, 4 de decembro de 2015

Mariñeiro errante...

Da primeira obra publicada por Manuel María é a composición "Triadas dun mariñeiro", da que se cita a continuación a súa primeira parte:

                      1 

Mariñeiro errante polos xuncos
que escoitaba tremolando nos regueiros
ledos e baixíos de ruadas
ou no dengue feiticeiro dunha rula
que emproaba na branca friaxe
das nubes cor de chumbo.
¡Ai, amor, qué pensamento albariño
varei, dende entón, na costa!
Mariñeiro de mares e loitas
no ronsel canso dunha vela
que semella mesmamente ceo ou neve.
                                              Aqueloutrado.
E escoitaba cada noite morna
as brisas e as promesas
que levan os luceiros nos seus mastros
para muiñalos nas folerpas do zodíaco.

Muiñeiro de brétemas (1950)

xoves, 3 de decembro de 2015

Baladiña da bágoa indescifrábel

Unicamente a traverso dunha bágoa
o mundo queda lonxe: silencioso.
Nós somos bágoas tépedas.
E só a mágoa cabe nunha bágoa,
afiada espiña que nos fire
e purifica, escuridade irrisada
e luída poloa luz, xeneroso recendo
con sabor a sal nostálxico
e amargo, liberación dos pesadelos
tebrosos que nos levan a incertos
e desolados camiños de arrepío,
ingrávida pinga de aire licuado
feita de lume, dor e soño.
¡Ouh bágoa: pura esencia dun
delicadísimo latexo indescifrábel!

Compendio de orballos e incertezas (1991)

mércores, 2 de decembro de 2015

Na hora do xordo desamparo

Canción da hora na que ladran os cas

É a hora alucinante das curuxas,
é a hora na que xeme o arboredo,
é a hora das meigas e das bruxas,
é a hora da tebra e máis do medo.

É a hora do insomnio e do desvelo,
é a hora na que trema o máis valente,
é a hora do frío e máis do xelo,
é a hora de bater dente con dente.

É a hora do berro e máis da sombra,
é a hora do laio desgarrado,
é a hora fatal que non se nombra
na que todo está mouro e apagado.

É a hora na que non hai que nos escoite,
é a hora na que os cás ouvean forte,
desafiando a lúa, o vento, a noite,
chamando ao desamparo e máis á morte.

Canciós do lusco ao fusco (1970)

martes, 1 de decembro de 2015

Conta e balance

Eu, que andiven ledo, atento e namorado
os camiños do soño e do ensoño,
ando agora coas azas caídas, derrubadas;
vencido e derrotado polos foxos da vida.
Fan falla moitos millós de esperanza
para manter en alza tanta fe, tanta arela
fiel e inmaculada como a que ardía
no noso indomábel corazón de vinte anos.
Algo -ben se sabe o que- está en quebra.
¡Fai falla abrir un crédito!
¡Fai falla facer saldos de esperanza!

Remol (1970)