luns, 28 de decembro de 2015

Aos inocentes

A sorna típica do pobo galego materialízase nestes versos de Manuel María, que só os inocentes poderían interpretar de xeito literal:

Oda aos labregos

Nestes días primeiros de Nadal
nos que as xeadas debuxan
marabillosas figuras nos vidors
das fiestras e o ar é un coitelo,
penso nos labregos.
                                  Penso
no ben que o pasan nos seus lares,
tan deliciosos, cómodos e quentes.
Matino nas corredoiras limpas,
iluminadas, cumpridas e asfaltadas.
Cavilo na fermosa vida das aldeas,
no envexábel dos días campesiños.
E, sobor de todo, medito longamente
no divertido que é ir apañar
nabos -o gando ha de comer-
baixo a choiva xeada e o corisco
ou baixo o tan poético
mantelo branquísimo da neve:
a xistra quéntalle os osos
e condecóranlle as maos os sabañós.

Odes nun tempo de paz e de alegría (1972)

domingo, 27 de decembro de 2015

Comigo levo o teu recendo

Nós fomos, amiga, envellecendo
dun xeito sonxelo e natural
case sen decatarnos
e sen sentir o tempo
roendo rabioso a nosa carne.
Usamos toda a nosa vida,
a flor da nosa idade
e as outras flores nosas,
en coidar, luír, arrequecer
o noso amor e facelo ferida
fonda, nidia, transparente,
costume irrenunciábel,
coñecemento total, sabedoría
absoluta de nós mesmos
deica chegar á imposibilidade
de poder distinguir onde
comezas ti e eu remato.
Comigo levo o teu recendo,
o morno calor da carne túa,
a música da túa voz,
os teus silencios inquedantes
e a luz da túa sorrisa
iluminando mainamente
este noso Outono
de soños abondosos e cumpridos.

Poemas da labarada estremecida (1981)

sábado, 26 de decembro de 2015

A voz moura

A dura voz do vento na alta noite
cecais é
a voz da morte que me chama.
A voz do río no inverno
cecais é
a voz da morte que me fala.
A sorrisa da flor que me namora
cecais é
a sorrisa da morte a namorarme.
A voz moura que levo en min como
unha sombra cravada na conciencia
e que me dá medo escoitar
cando me fala
¡cecais é
a palabra fatal que me ha matar!


Camiños de luz e sombra (2000)

venres, 25 de decembro de 2015

Verbas para o tempo de Nadal

Agora é tempo do Nadal.

Agora é o tempo de poñer
en pé o noso amor
e procurar a Estrela
que nos alume sempre o corazón.

Agora é o tempo do Nadal.
O tempo da neve
e máis o da canción.

¡Agora é o tempo
de acender para sempre o noso amor!

Panxoliñas (1992)

xoves, 24 de decembro de 2015

Panxoliña labrega

- Ouvean lobos na serra.
O río baixa xeado.
¡Non hai ferrado de terra
que se atope desnevado!

Non teñen pacido os gados.
O corisco roe forte.
¡Están xeados os prados
e as ovelliñas na corte!

- ¡Ti olla ao ceo! ¡Na altura
unha estrela a relumbrar!
¡Sinto en min unha dozura
dentro da alma a medrar!

- ¡Hoxe naceu un Neniño!
¡Naceu o Fillo de Deus!
¡Heille de dar aloumiño
e darlle os amores meus!

Naceu pobriño, ¡tan pobre!,
ao frío como o centeo.
¡Nin un só capizo cobbre
ao meu Reiciño do Ceo!

¡Vede un milagre! No ar
hai unha gran claridade
e escóitanse anxos cantar:
"¡Paz aos de boa vontade!"

¡Están luceiros brillando!
¡As estrelas alumean!
¡O río baixa cantando
e os lobos xa non ouvean!

Panxoliñas (1992)

mércores, 23 de decembro de 2015

Mariñeiro no muíño

Triadas do mariñeiro (3)

Mariñeiro de luares
só sinto o teu influxo,
ai amor, a sotavento.

¡Ás veces vou muiñando
o teu querer nun muíño
que me move a barlovento!

Muiñeiro de brétemas (1950)


martes, 22 de decembro de 2015

As lembranzas son merlos cantadores...

As lembranzas son merlos cantadores
no máxico e estraño carballo
que son eu. Pétalas
da imposíbel rosa que morre
cada alba para rexurdir perfecta
nos roibés extasiados do solpor.
Brisa solermiña e silandeira
que nos foxe das maos
deixándonos un oco
que ninguén encherá endexamais.

As lúcidas lúas do Outono (1988)